بررسی ارتباط طراحی محیط های ورزشی با میزان مشارکت، ایمنی و پایداری فعالیت بدنی در جامعه

فعالیت بدنی پایدار در جامعه تنها نتیجه آگاهی فردی یا توصیه های بهداشتی نیست، بلکه به شدت تحت تاثیر کیفیت محیط های ورزشی، میزان دسترسی، ایمنی، جذابیت بصری، امکانات حمایتی و فرهنگ استفاده از فضاهای عمومی قرار دارد. هدف مقاله حاضر بررسی ارتباط طراحی محیط های ورزشی با میزان مشارکت، ایمنی و پایداری فعالیت بدنی در جامعه است. این پژوهش به روش مروری روایی و کتابخانه ای انجام شد و منابع مرتبط با محیط ساخته شده، طراحی فعال، ورزش همگانی، ایمنی فضاهای ورزشی و رفتار فعالیت بدنی مورد بررسی قرار گرفت. یافته های مرور نشان می دهد محیط های ورزشی زمانی می توانند مشارکت اجتماعی را افزایش دهند که از نظر مکانی در دسترس، از نظر کالبدی خوانا، از نظر ایمنی قابل اعتماد، از نظر اجتماعی فراگیر و از نظر نگهداری پایدار باشند. طراحی مناسب مسیرهای دسترسی، روشنایی، کف پوش ایمن، تفکیک کاربری ها، تجهیزات متنوع، امکانات بهداشتی، نشانه گذاری، فضای سبز، نظارت طبیعی و امکان حضور گروه های مختلف سنی و جنسیتی، از مهم ترین عوامل موثر بر استفاده مستمر از محیط های ورزشی محسوب می شوند. همچنین ایمنی ادراک شده و واقعی، نقش میانجی مهمی میان طراحی محیط و مشارکت دارد؛ زیرا افراد در محیط هایی که خطر آسیب، مزاحمت اجتماعی یا بی نظمی کالبدی در آن کمتر است، با احتمال بیشتری به فعالیت بدنی منظم ادامه می دهند. بر اساس نتایج، طراحی محیط های ورزشی باید از نگاه صرفا عمرانی فراتر رود و به عنوان راهبردی برای ارتقای سلامت عمومی، عدالت فضایی، کاهش کم تحرکی و تقویت سرمایه اجتماعی در نظر گرفته شود. نتیجه گیری مقاله نشان می دهد که طراحی انسان محور، ایمن، قابل دسترس و منعطف می تواند زمینه ساز مشارکت پایدار شهروندان در فعالیت بدنی و توسعه ورزش همگانی باشد.

کلیدواژه ها:

طراحی محیط ورزشی ، مشارکت ورزشی ، ایمنی ، فعالیت بدنی پایدار ، ورزش همگانی ، محیط ساخته شده