پاسخ های وابسته به شدت تمرین اینتروال حاد بر نشانگرهای زیست شیمیایی کبد و حساسیت به انسولین در رت های سالم نر ویستار

فعالیت بدنی حاد می تواند موجب تغییرات موقتی اما معناداری در شاخص های متابولیکی و عملکرد کبد شود. در این میان، تمرینات اینتروال با شدت های مختلف به عنوان یکی از روش های نوین تمرینی، ممکن است پاسخ های متفاوتی در نشانگرهای زیست شیمیایی کبد و حساسیت به انسولین ایجاد کنند. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر حاد تمرین اینتروال با شدت متوسط و بالا بر برخی نشانگرهای زیست شیمیایی کبد و مقاومت به انسولین در رت های سالم نر ویستار بود. در این مطالعه تجربی، ۱۵ سر رت سالم نر ویستار به طور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرین اینتروال با شدت متوسط (MIIT) و تمرین اینتروال با شدت بالا (HIIT) (هر گروه ۵ سر رت) قرار گرفتند. پروتکل های تمرینی به صورت یک جلسه تمرین حاد روی تردمیل و بر اساس درصدی از حداکثر سرعت هوازی اجرا شدند. بلافاصله پس از مداخله، نمونه های خونی جمع آوری و مقادیر آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، آسپارتات آمینوترانسفراز (AST)، آلکالین فسفاتاز (ALP) و شاخص مقاومت به انسولین (HOMA-IR) اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که شاخص HOMA-IR در گروه های MIIT و HIIT نسبت به گروه کنترل کاهش یافت که بیانگر بهبود حساسیت به انسولین پس از یک جلسه تمرین اینتروال بود. همچنین پاسخ نشانگرهای کبدی وابسته به شدت تمرین بود؛ به طوری که مقادیر ALT و AST در گروه شدت متوسط افزایش خفیف تری داشتند، در حالی که ALP در گروه شدت بالا افزایش بیشتری نشان داد. به طور کلی، نتایج این پژوهش نشان می دهد که تمرین اینتروال حاد حتی در شرایط فیزیولوژیک طبیعی می تواند موجب بهبود شاخص های مرتبط با حساسیت به انسولین شده و پاسخ های گذرای وابسته به شدت در نشانگرهای زیست شیمیایی کبد ایجاد کند. بنابراین شدت تمرین به عنوان یکی از عوامل تعیین کننده در پاسخ های متابولیکی و کبدی حاد به فعالیت ورزشی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تمرین اینتروال حاد ، آنزیم های کبد ، حساسیت به انسولین ، شاخص HOMA IR ، رت های سالم ویستار