تاثیر تمرینات پیلاتس و تای چی روی تعادل و برخی از متغیرهای عملکردی زنان سالمند

سالمندی با افت تدریجی عملکرد سیستم های عصبی-عضلانی همراه است که می تواند موجب کاهش تعادل، انعطاف پذیری، قدرت عضلانی و در نهایت افزایش خطر سقوط و کاهش استقلال عملکردی شود. از این رو، استفاده از مداخلات ورزشی موثر برای حفظ و ارتقای توانایی های عملکردی سالمندان اهمیت ویژه ای دارد. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر هشت هفته تمرینات پیلاتس و تای چی چوان بر تعادل و برخی متغیرهای عملکردی زنان سالمند بود. این پژوهش به روش نیمه تجربی انجام شد. تعداد ۳۶ زن سالمند ۶۰ تا ۷۵ ساله به صورت تصادفی در سه گروه پیلاتس (۱۲ نفر)، تای چی چوان (۱۲ نفر) و کنترل (۱۲ نفر) قرار گرفتند. پیش و پس از دوره تمرینی، تعادل پویا، تعادل ایستا، انعطاف پذیری اندام تحتانی و قدرت اندام تحتانی به ترتیب با آزمون های زمان برخاستن و راه رفتن، لک لک، خمش و رسیدن روی صندلی و ۳۰ ثانیه نشستن و برخاستن از صندلی ارزیابی شدند. نتایج نشان داد هر دو شیوه تمرینی موجب بهبود معنادار تعادل پویا، تعادل ایستا، انعطاف پذیری و قدرت اندام تحتانی در مقایسه با مقادیر پیش آزمون شدند (۰۵/۰>P). همچنین در مقایسه بین گروهی، گروه های پیلاتس و تای چی نسبت به گروه کنترل بهبود معناداری در تعادل پویا، انعطاف پذیری و قدرت اندام تحتانی نشان دادند، در حالی که تفاوت معناداری در تعادل ایستا بین گروه ها مشاهده نشد. علاوه بر این، گروه پیلاتس در شاخص قدرت اندام تحتانی عملکرد بهتری نسبت به گروه تای چی داشت، اما در سایر متغیرها تفاوت معناداری بین دو گروه تمرینی مشاهده نشد. به طور کلی، نتایج پژوهش حاضر نشان می دهد که هر دو روش تمرینی پیلاتس و تای چی چوان می توانند به عنوان راهکارهای غیرتهاجمی، ایمن و موثر برای بهبود تعادل و عملکرد جسمانی زنان سالمند مورد استفاده قرار گیرند، هرچند تمرینات پیلاتس در ارتقای قدرت اندام تحتانی اثربخشی بیشتری نشان داد.

کلیدواژه ها:

سالمندی ، تعادل ، انعطاف پذیری ، قدرت اندام ها ، پیلاتس ، تای چی چوان