بررسی نقش کمال گرایی سازش یافته و سازش نایافته در عملکرد ورزشی و فرسودگی بازیکنان حرفه ای فوتبال

کمال گرایی ورزشی به عنوان یکی از مهم ترین ویژگی های شخصیتی در محیط های ورزشی رقابتی، نقش دوگانه ای در عملکرد و سلامت روان شناختی ورزشکاران ایفا می کند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش ابعاد سازش یافته (تلاش برای کمال) و سازش نایافته (دلواپسی از اشتباه) کمال گرایی ورزشی در پیش بینی عملکرد ورزشی، اضطراب رقابتی و فرسودگی روان شناختی در میان بازیکنان حرفه ای فوتبال بود. جامعه آماری پژوهش شامل بازیکنان حرفه ای لیگ های برتر فوتبال بود که با استفاده از روش نمونه گیری [در دسترس/تصادفی] انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کمال گرایی چندبعدی ورزشی، مقیاس اضطراب رقابتی و پرسشنامه فرسودگی ورزشکاران بود. داده ها با استفاده از روش های آماری [همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه، یا مدل یابی معادلات ساختاری] تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بعد سازش یافته کمال گرایی با عملکرد ورزشی رابطه مثبت و با فرسودگی رابطه منفی دارد، در حالی که بعد سازش نایافته با افزایش اضطراب رقابتی و فرسودگی روان شناختی همراه است. این یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات روان شناختی هدفمند برای کاهش جنبه های منفی کمال گرایی و تقویت جنبه های مثبت آن در بازیکنان حرفه ای فوتبال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کمال گرایی ورزشی ، عملکرد ورزشی ، اضطراب رقابتی ، فرسودگی روان شناختی ، فوتبال حرفه ای