مروری بر راهبردهای تغذیه ای مناسب در بازسازی ذخایر گلیکوژن عضله و کبد پس از تمرینات شدید

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 15

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NRSSPE10_118

تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405

چکیده مقاله:

تمرینات ورزشی با شدت بالا و مداوم منجر به تخلیه گسترده ذخایر گلیکوزن عضلانی و کبدی می گردد که این امر می تواند به عنوان عامل اصلی بروز خستگی زودرس و کاهش عملکرد در فعالیت های ورزشی بعدی عمل کند. از آنجایی که گلیکوژن اصلی ترین زیرسوبسترا برای تامین انرژی در مسیرهای گلیکولیتیک و اکسیداسیون است، بازسازی سریع و کارآمد آن نقش حیاتی در حفظ توان جسمانی و جلوگیری از آسیب های فیزیولوژیک ایفا می کند. مکانیسم های تنظیم کننده این فرآیند تحت کنترل شبکه ای پیچیده ای از سیگنال های سلولی، فعالیت آنزیم های کلیدی مانند هگزوکیناز و گلیکوژن سنتاز و انتقال دهنده های گلوکز مانند GLUT۴ قرار دارد که پس از انقباضات عضلانی، حساسیت به انسولین در آن ها به شدت افزایش می یابد. راهبرد اصلی در بازسازی گلیکوژن برپایه سه رکن اساسی زمان بندی، مقدار و نوع مواد مغذی استوار است. زمان بندی تغذیه بلافاصله پس از تمرین بسیار حائز اهمیت است چون نرخ جذب گلوکز به دلیل فعالیت بالای انتقال دهنده ها و پاسخ انسولینی در بالاترین حد خود قرار دارد. از نظر مقدار، برای بازسازی حداکثری در شرایط تمرینات متوالی، مصرف ۱ تا ۱.۲ گرم کربوهیدرات به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در هر ساعت توصیه می شود. استفاده از کربوهیدرات با شاخص گلایسمی بالا در مرحله حاد و ترکیب کربوهیدرات های تک قندی (مانند گلوکز و فروکتوز) جهت بهره گیری از مسیرهای انتقال متفاوت، می تواند سرعت بازسازی را به طور چشمگیری افزایش دهد. علاوه بر این، مصرف همزمان پروتئین با کربوهیدرات در صورتی که میزان کربوهیدرات دریافتی کمتر از حد بهینه باشد، از طریق تقویت پاسخ انسولین، به بهبود نرخ بازسازی کمک می کند و هم زمان به ترمیم آسیب های مایکروتروما در فیبرهای عضلانی نیز یاری می رساند. در نهایت باید توجه داشت که استراتژی های تغذیه ای باید با توجه به متغیرهای فردی نظیر شدت تمرین، مدت زمان فعالیت، وضعیت آمادگی جسمانی و جنسیت شخصی سازی شوند. درک دقیق این مکانیسم ها به مربیان و متخصصان تغذیه اجازه می دهد تا با مدیریت دقیق ذخایر انرژی، از افت عملکرد ناشی از تخلیه گلیکوژن جلوگیری کرده و از روند بازسازی فیزیولوژیک سلول های عضلانی در پاسخ به استرس های تمرینی اطمینان حاصل کنند.

نویسندگان

سروش علی اصغری جلودار

دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران

عباس قنبری نیاکی

استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه مازندران