تاثیر تمرینات کم حجم با محدودیت جریان خون (BFR) بر توده عضلانی و حساسیت انسولینی در دیابت نوع ۲

مقدمه: دیابت نوع ۲ با مقاومت انسولینی، اختلال در برداشت گلوکز عضلانی و کاهش تدریجی توده و کیفیت عضله اسکلتی همراه است. تمرینات مقاومتی سنتی با شدت بالا به عنوان راهبردی موثر برای بهبود ترکیب بدن و حساسیت انسولینی شناخته می شوند، اما تحمل پایین بارهای سنگین در بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲، کاربرد بالینی آن را محدود می کند. تمرینات کم حجم با محدودیت جریان خون (Blood Flow Restriction; BFR) به عنوان رویکردی نوین، امکان ایجاد سازگاری های آنابولیک و متابولیک را با بارهای پایین فراهم می سازد. روش ها: این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی، شواهد حاصل از کارآزمایی های بالینی تصادفی سازی شده، مطالعات مداخله ای و مرورهای نظام مند منتشرشده در زمینه تاثیر تمرینات مقاومتی کم حجم همراه با BFR بر توده عضلانی، شاخص های مقاومت انسولینی (HOMA-IR)، گلوکز ناشتا و HbA۱c در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ را بررسی و تجزیه وتحلیل می کند. همچنین مکانیزم های فیزیولوژیکی درگیر شامل فعال سازی مسیر mTORC۱، افزایش بیان GLUT۴ و پاسخ های هورمونی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: شواهد نشان می دهد تمرینات کم حجم BFR (با شدت ۲۰–۳۰٪ یک تکرار بیشینه) قادرند افزایش معنی دار در سطح مقطع عضله و قدرت عضلانی ایجاد کنند؛ سازگاری هایی که با تمرینات مقاومتی پرشدت قابل مقایسه است. علاوه بر این، بهبود در شاخص های کنترل گلیسمی شامل کاهش گلوکز ناشتا، کاهش HbA۱c و بهبود HOMA-IR گزارش شده است. مکانیسم های احتمالی شامل افزایش استرس متابولیک، هیپوکسی موضعی، افزایش جذب گلوکز وابسته به انقباض و بهبود سیگنالینگ انسولینی در عضله اسکلتی می باشد. نتیجه گیری: تمرینات کم حجم با محدودیت جریان خون رویکردی ایمن و کارآمد برای افزایش توده عضلانی و بهبود حساسیت انسولینی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ محسوب می شود، به ویژه در افرادی که قادر به انجام تمرینات با شدت بالا نیستند. با وجود نتایج امیدوارکننده، انجام مطالعات طولی با حجم نمونه بالاتر و کنترل دقیق فشار انسدادی برای تعیین دوز–پاسخ و ایمنی بلندمدت ضروری است.

کلیدواژه ها:

تمرین با محدودیت جریان خون ، دیابت نوع ۲ ، توده عضلانی ، حساسیت انسولینی ، مقاومت انسولینی