نقش میکروبیوم روده در عملکرد ورزشی و سازگاری های تمرینی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 23

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NRSSPE10_109

تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405

چکیده مقاله:

مقدمه: میکروبیوم روده به عنوان یک اندام متابولیک و ایمونولوژیک پویا، نقش مهمی در تنظیم همئوستاز انرژی، پاسخ های التهابی، عملکرد ایمنی و سازگاری های فیزیولوژیک ناشی از تمرین ایفا می کند. در سال های اخیر، شواهد فزاینده ای نشان داده اند که تعامل دوسویه میان فعالیت ورزشی و ترکیب میکروبیوتای روده می تواند بر عملکرد هوازی، متابولیسم عضله اسکلتی، ریکاوری، تحمل خستگی و سازگاری های تمرینی اثرگذار باشد. محور روده–عضله و محور روده–مغز به عنوان دو مسیر کلیدی در فیزیولوژی ورزشی مدرن مطرح شده اند که از طریق متابولیت های میکروبی، تنظیم ایمنی و پیام رسانی عصبی بر عملکرد ورزشی تاثیر می گذارند. روش شناسی: این مقاله با رویکرد مروری-تحلیلی و بر پایه مطالعات منتشرشده در حوزه های Exercise Physiology، Microbiology و Sports Nutrition تدوین شده است. داده ها از پژوهش های انسانی، حیوانی و مرورهای نظام مند مرتبط با تاثیر فعالیت بدنی، تمرینات استقامتی و مقاومتی، رژیم غذایی، پروبیوتیک ها و پری بیوتیک ها بر میکروبیوم روده و شاخص های عملکرد ورزشی استخراج و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج مطالعات نشان می دهد که تمرینات ورزشی منظم، به ویژه فعالیت های هوازی با شدت متوسط، موجب افزایش تنوع میکروبی، رشد باکتری های مولد اسیدهای چرب کوتاه زنجیر و بهبود عملکرد سد روده ای می شوند. متابولیت هایی نظیر بوتیرات، استات و پروپیونات از طریق افزایش بیوژنز میتوکندریایی، بهبود حساسیت انسولینی، کاهش التهاب سیستمیک و تقویت متابولیسم اکسیداتیو عضله اسکلتی در ارتقای عملکرد ورزشی نقش دارند. در مقابل، تمرینات بسیار شدید و طولانی مدت ممکن است با افزایش نفوذپذیری روده، اندوتوکسمی و دیس بیوزیس همراه باشند. همچنین شواهد نشان می دهد که ترکیب میکروبیوتا می تواند پاسخ فرد به تمرین، ظرفیت هوازی، ریکاوری و تحمل خستگی را تعدیل کند. نتیجه گیری: میکروبیوم روده به عنوان یکی از تنظیم کننده های کلیدی سازگاری های تمرینی و عملکرد ورزشی شناخته می شود و تعامل پیچیده ای با سیستم های متابولیک، ایمنی و عصبی دارد. بهبود کیفیت میکروبیوتا از طریق تمرین منظم، تغذیه مناسب و مداخلات پروبیوتیکی و پری بیوتیکی می تواند راهبردی موثر در ارتقای عملکرد ورزشکاران و بهینه سازی سازگاری های فیزیولوژیک باشد. با این حال، به دلیل پیچیدگی روابط علت و معلولی و ناهمگنی مطالعات، انجام پژوهش های طولی و مداخلاتی بیشتر برای تبیین دقیق مکانیسم های مولکولی ضروری است.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

زهرا ناصری

کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزش دانشگاه آزاد واحد کرج