تاثیر تمرین هوازی و مصرف عصاره گزنه بر بیان ژن HIF۱ عضله سولئوس رت های نر مبتلا به دیابت

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر تمرین هوازی و مصرف عصاره گزنه بر بیان ژن HIF۱ عضله سولئوس رت های نر مبتلا به دیابت بود. به همین منظور تعداد ۴۰ سر رت نر نژاد ویستار، با وزن ۱۸۰ تا ۲۲۰ گرم خریداری و بعد از سازگاری با محیط به ۵ گروه: گروه کنترل (n=۸) (C)، گروه دیابت (n=۸) (D)، گروه گزنه+دیابت (n=۸) (UD)، گروه دیابت+تمرین (n=۸) (ED) و گروه گزنه+ دیابت+تمرین (n=۸) (EUD) تقسیم شدند. پس از ایجاد و تایید مدل دیابت با تزریق STZ، رت های گروه های تمرین، هشت هفته پروتکل تمرین استقامتی را اجرا کردند و رت های گروه های گزنه، ۵ روز در هفته، عصاره گزنه را مصرف کردند. پس از بافت برداری و استخراج RNA و تهیه cDNA از روش Real Time PCR جهت اندازه گیری بیان ژن HIF۱ استفاده شد. از روش تحلیل واریانس و نرم افزار prism جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد. نتایج تفاوت معناداری را بین HIF۱ گروه دیابت و کنترل نشان داد (P<۰.۰۰۱) و نشان می دهد که دیابت بیان ژن HIF۱ را به طور معناداری افزایش می دهد و با توجه به تفاوت معنادار بین گروه دیابت و هر سه گروه ED (P<۰.۰۰۱) UD (P<۰.۰۰۱) و EUD (P<۰.۰۰۱) می توان نتیجه گرفت که هم تمرین و هم گزنه و هم ترکیب عصاره گزنه و تمرین بر روی HIF۱ در عضله سولئوس رت های مبتلا به دیابت تاثیرگذار است و آن را کاهش می دهد. همچنین با وجود تفاوت معنادار بین گروه کنترل و هر سه گروه ED (P<۰.۰۰۱) UD (P<۰.۰۰۱) و EUD (P<۰.۰۰۱) نتیجه گرفته می شود که هیچ کدام از مداخله ها نمی توانند شرایط تغییریافته HIF۱ را به شرایط طبیعی بازگردانند. در نهایت نتایج نشان داد که هر چند هم افزایی ترکیب گزنه و ورزش به طور معناداری بر بهبود روند دیابت موثر است و هیچ کدام از ورزش و گزنه به تنهایی و به اندازه کافی اثر چندانی بر متغیر HIF۱ تاثیر ندارند.

کلیدواژه ها:

دیابت ، تمرین استقامتی ، گزنه ، HIF۱