مقایسه اثربخشی تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا بر الگوی پرش-فرود در پسران فوتبالیست و دختران فوتسالیست

پژوهش حاضر با هدف مقایسه تاثیر یک دوره تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا بر الگوی پرش-فرود در دو گروه از ورزشکاران شامل پسران فوتبالیست و دختران فوتسالیست انجام شد. این مطالعه از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. تعداد ۶۰ ورزشکار (۳۰ پسر فوتبالیست با دامنه سنی ۱۶ تا ۱۸ سال و ۳۰ دختر فوتسالیست با دامنه سنی ۱۰ تا ۱۳ سال) به صورت هدفمند انتخاب و هر گروه به دو گروه ۱۵ نفری تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه های تجربی به مدت ۶ هفته (هر هفته ۳ جلسه ۶۰-۴۵ دقیقه ای) تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا را علاوه بر تمرینات روتین ورزشی خود انجام دادند. گروه های کنترل فقط تمرینات معمول ورزشی خود را دنبال کردند. الگوی پرش-فرود با استفاده از دو آزمون معتبر شامل سیستم امتیازدهی خطای پرش-فرود و آزمون پرش تاک در مراحل پیش آزمون و پس آزمون اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس در سطح معناداری ۰.۰۵>P تحلیل گردید. نتایج نشان داد که در هر دو گروه تجربی (پسران فوتبالیست و دختران فوتسالیست)، تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا سبب کاهش معنادار نمرات سیستم امتیازدهی خطای پرش-فرود و پرش تاک در مقایسه با گروه های کنترل شد (P>۰.۰۵). میزان بهبود در پسران فوتبالیست با اندازه اثر بالاتر (به ترتیب ۰.۷۹ برای سیستم امتیازدهی خطای پرش-فرود و ۰.۶۳ برای پرش تاک) نسبت به دختران فوتسالیست (به ترتیب ۰.۵۸ و ۰.۴۷) همراه بود. این تفاوت بین گروهی از نظر آماری معنادار بود (P>۰.۰۵). هرچند تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا در هر دو جمعیت ورزشی منجر به بهبود معنادار الگوی پرش-فرود شد، اما میزان اثربخشی در پسران فوتبالیست بیشتر از دختران فوتسالیست بود. احتمالا تفاوت در سطح پایه آمادگی عصبی-عضلانی، سن، جنسیت و ویژگی های بیومکانیکی خاص هر رشته ورزشی در این نتیجه موثر بوده است. به مربیان و متخصصان توصیه می شود که برای بهبود الگوی فرود و کاهش خطر آسیب از تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا استفاده کنند.

کلیدواژه ها:

تمرینات پایداری عصبی عضلانی پویا ، الگوی پرش-فرود ، سیستم امتیازدهی خطای فرود ، پرش تاک ، فوتبال ، فوتسال