تاثیر حرکات ورزشی با شدت های متفاوت بر پاسخ های فیزیولوژیکی قلبی –تنفسی و سازگاری های متابولیک در ورزشکاران تمرین کرده و تمرین نکرده

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 17

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NRSSPE10_079

تاریخ نمایه سازی: 29 مرداد 1405

چکیده مقاله:

مقدمه: فعالیت بدنی منظم با شدت های مختلف تاثیرات متفاوتی بر دستگاه های قلبی-تنفسی و متابولیک بدن دارد، اما میزان این تاثیرات در افراد با سطوح مختلف آمادگی بدنی می تواند متفاوت باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر هشت هفته تمرین با شدت های پایین، متوسط و تناوبی بالا بر پاسخ های فیزیولوژیکی قلبی-تنفسی و سازگاری های متابولیک در ورزشکاران تمرین کرده و افراد تمرین نکرده بود. روش شناسی: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. چهل شرکت کننده شامل بیست ورزشکار تمرین کرده و بیست فرد تمرین نکرده به صورت هدفمند انتخاب شدند. هر یک از دو گروه اصلی به سه زیرگروه تمرین با شدت پایین، شدت متوسط و تمرین تناوبی با شدت بالا تقسیم شدند. پروتکل تمرینی به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته اجرا گردید. متغیرهای اندازه گیری شده شامل حداکثر اکسیژن مصرفی، ضربان قلب بیشینه، لاکتات خون و درصد چربی بدن بودند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرینات تناوبی با شدت بالا در مقایسه با شدت های پایین و متوسط، بیشترین افزایش را در حداکثر اکسیژن مصرفی ایجاد کرد. افراد تمرین نکرده افزایش نسبی بیشتری در حداکثر اکسیژن مصرفی نسبت به ورزشکاران تمرین کرده نشان دادند. ضربان قلب بیشینه در تمام گروه ها کاهش یافت، اما تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد. لاکتات خون در گروه تناوبی با شدت بالا بیشترین کاهش را داشت و ورزشکاران تمرین کرده کاهش بیشتری نسبت به افراد تمرین نکرده نشان دادند. درصد چربی بدن در هر دو گروه کاهش یافت و تمرینات تناوبی با شدت بالا موثرترین مداخله بود، اما اثر تعاملی شدت و وضعیت تمرینی بر کاهش چربی معنادار نبود. نتیجه گیری: تمرینات تناوبی با شدت بالا موثرترین رویکرد برای بهبود عملکرد قلبی-تنفسی و سازگاری های متابولیک در هر دو گروه است. افراد تمرین نکرده ظرفیت سازگاری اولیه بالاتری در افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی دارند، در حالی که ورزشکاران تمرین کرده از سازگاری متابولیک عمیق تری در کاهش لاکتات خون برخوردارند. استفاده از تمرینات تناوبی با شدت بالا برای هر دو گروه قابل توصیه است.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

حسان سعیدی

کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزشی گرایش فیزیولوژی و تغذیه ورزشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران