ارتباط بین پاسخ های کورتیزول/تستوسترون و تغییرات سایتوکاین ها به دنبال تمرینات حاد با شدت بالا

تمرینات ورزشی با شدت بالا باعث پاسخ های هورمونی و ایمنی پیچیده ای می شوند که ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) با ترشح کورتیزول و محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد (HPG) با ترشح تستوسترون، نقش کلیدی در تنظیم پاسخ بدن به استرس ورزشی ایفا می کنند. نسبت کورتیزول به تستوسترون (C/T) به عنوان شاخصی از وضعیت کاتابولیک-آنابولیک در نظر گرفته می شود و ممکن است با تغییرات سایتوکاین های التهابی و ضدالتهابی مرتبط باشد. با این حال، پژوهش های کمی به بررسی مستقیم این ارتباط پرداخته اند. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط بین پاسخ های کورتیزول، تستوسترون و نسبت C/T با تغییرات اینترلوکین-۶ (IL-۶) و اینترلوکین-۱۰ (IL-۱۰) به دنبال یک جلسه تمرینات تناوبی شدید (HIIT) در مردان فعال انجام گرفت. در این مطالعه توصیفی-همبستگی، ۲۵ مرد فعال غیرورزشکار (میانگین سنی ۲۴.۴±۷.۲ سال، شاخص توده بدنی ۲۳.۵±۱.۸ کیلوگرم بر مترمربع) به صورت داوطلبانه شرکت کردند. شرکت کنندگان یک جلسه HIIT شامل ۶ تکرار ۲ دقیقه ای دویدن روی نوارگردان با شدت ۸۵-۹۰ درصد حداکثر ضربان قلب و ۱ دقیقه استراحت فعال بین تکرارها انجام دادند. نمونه های خونی در سه زمان (پیش از تمرین، بلافاصله پس از تمرین و ۶۰ دقیقه پس از تمرین) جمع آوری شد. سطوح کورتیزول و تستوسترون با روش الایزا و سطوح IL-۶ و IL-۱۰ نیز با کیت های الایزا اندازه گیری شدند. نسبت C/T محاسبه گردید. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد بلافاصله پس از HIIT، کورتیزول به طور معناداری افزایش یافت (از ۱۲.۴ به ۲۱.۷ میکروگرم در دسی لیتر، ۷۵٪ افزایش، P<۰.۰۰۱)، در حالی که تستوسترون تغییر معناداری نشان نداد (از ۵.۲ به ۵.۵ نانوگرم در میلی لیتر، P=۰.۲۳). نسبت C/T به طور معناداری افزایش یافت (از ۲.۳۸ به ۳.۹۵، P<۰.۰۰۱). IL-۶ از ۱.۲ به ۴.۸ pg/mL (۳۰۰٪ افزایش) و IL-۱۰ از ۰.۹ به ۲.۳ pg/mL (۱۵۶٪ افزایش) رسید (P<۰.۰۰۱). همبستگی پیرسون نشان داد که تغییرات نسبت C/T با تغییرات IL-۶ همبستگی مثبت و معناداری داشت (r=۰.۵۲، P<۰.۰۰۱) و با تغییرات IL-۱۰ همبستگی مثبت ضعیف تری نشان داد (r=۰.۳۲، P=۰.۰۴). نتایج رگرسیون خطی چندگانه نشان داد که تغییرات کورتیزول (بتا=۰.۵۳، P=۰.۰۰۲) به طور معناداری تغییرات IL-۶ را پیش بینی می کند، در حالی که تستوسترون توانایی پیش بینی معناداری نداشت (P=۰.۳۴). افزایش نسبت کورتیزول به تستوسترون به دنبال HIIT با پاسخ التهابی حاد (افزایش IL-۶) ارتباط مثبت و معناداری دارد. کورتیزول به عنوان پیش بینی کننده اصلی افزایش IL-۶ عمل می کند. بنابراین، نسبت C/T می تواند به عنوان یک نشانگر غیرمستقیم برای تخمین شدت پاسخ التهابی به تمرینات شدید در مردان فعال مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

کورتیزول ، تستوسترون ، نسبت کورتیزول به تستوسترون ، اینترلوکین-۶ ، اینترلوکین-۱۰ ، تمرینات تناوبی با شدت بالا