مکانیسم های تشکیل بیوفیلم در MRSA و اهمیت آن در عفونت های بیمارستانی: مطالعه موردی ورزشکاران با آسیب های ورزشی

استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین (MRSA) یکی از مهم ترین پاتوژن های فرصت طلب در محیط های بیمارستانی است که به دلیل مقاومت گسترده آنتی بیوتیکی و توانایی بالای آن در تشکیل بیوفیلم، درمان عفونت های ناشی از آن را با چالش جدی مواجه کرده است. بیوفیلم ها ساختارهای پیچیده ای از اجتماع میکروبی درون ماتریکسی خارج سلولی هستند که مقاومت باکتری را نسبت به آنتی بیوتیک ها و سیستم ایمنی میزبان افزایش می دهند. تشکیل بیوفیلم در MRSA تحت کنترل عواملی مانند اپرون icaADBC (مسئول سنتز پلی ساکارید بین سلولی)، سیستم quorum sensing از نوع agr و پروتئین های سطحی چسبنده صورت می گیرد. در این میان، ورزشکاران با آسیب های ورزشی به دلیل تماس مکرر با سطوح آلوده در اماکن ورزشی، استفاده از تجهیزات مشترک، ایجاد زخم های باز و نیز بستری شدن در مراکز درمانی برای جراحی های ارتوپدی و توانبخشی، به طور قابل توجهی در معرض خطر عفونت های بیمارستانی ناشی از بیوفیلم MRSA قرار دارند. حضور طولانی مدت در بیمارستان ها، تماس با کاتترها و ایمپلنت های ارتوپدی و همچنین تضعیف موقت سیستم ایمنی متعاقب آسیب، خطر کلونیزاسیون و عفونت با سویه های مقاوم را افزایش می دهد. درک دقیق مکانیسم های مولکولی تشکیل بیوفیلم در MRSA می تواند به طراحی راهکارهای پیشگیرانه و درمانی موثر برای ورزشکاران آسیب دیده کمک کند. هدف این مقاله مروری، بررسی مکانیسم های تشکیل بیوفیلم در سویه های MRSA و اهمیت آن در عفونت های بیمارستانی با تاکید بر ورزشکاران دارای آسیب های ورزشی است.

کلیدواژه ها:

استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین ، تشکیل بیوفیلم ، عفونت های بیمارستانی ، مقاومت آنتی بیوتیکی ، ورزشکاران آسیب دیده