اثر واقعیت مجازی و افزوده در بازآموزی الگوهای حرکتی بیماران با آسیب رباط صلیبی قدامی

مقدمه: آسیب رباط صلیبی قدامی (ACL) یکی از شایع ترین آسیب های زانو در ورزشکاران است که اغلب با اختلال در کنترل عصبی–عضلانی، کاهش حس عمقی و تغییر الگوهای حرکتی همراه است. بازتوانی سنتی اگرچه در بازیابی عملکرد موثر است، اما در بسیاری از موارد در بازآموزی کامل الگوهای حرکتی و پیشگیری از آسیب مجدد محدودیت دارد. در سال های اخیر، فناوری های نوین مانند واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR) به عنوان ابزارهای توانبخشی مبتنی بر نوروساینس مطرح شده اند. هدف: هدف این مقاله بررسی اثر واقعیت مجازی و واقعیت افزوده بر بازآموزی الگوهای حرکتی، بهبود کنترل عصبی–عضلانی و ارتقای عملکرد عملکردی بیماران پس از آسیب ACL است. روش: این مطالعه به صورت مرور روایتی انجام شد و مطالعات مرتبط از پایگاه های علمی معتبر شامل PubMed، Scopus و Web of Science بررسی شدند. تمرکز تحلیل بر شاخص های عملکرد حرکتی، کنترل تعادل، حس عمقی، فعالیت عضلانی و بازگشت به ورزش بود. نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد استفاده از VR و AR می تواند با افزایش بازخورد حسی–بینایی، بهبود یادگیری حرکتی، افزایش انگیزش بیمار و اصلاح الگوهای حرکتی غیرطبیعی، روند بازتوانی بیماران ACL را تسریع کند. با این حال، اثربخشی این روش ها وابسته به پروتکل تمرینی، مدت مداخله و سطح آسیب بوده و نیازمند استانداردسازی بیشتر است.

کلیدواژه ها:

رباط صلیبی قدامی ، واقعیت مجازی ، واقعیت افزوده ، بازتوانی عصبی–عضلانی ، یادگیری حرکتی