مروری بر سازگاری های هورمونی و مکمل ها بر فعالیت ورزشی

فعالیت ورزشی، چه از نوع مقاومتی و چه استقامتی، تغییرات فیزیولوژیکی گسترده ای را در بدن ایجاد می کند که بخش قابل توجهی از آن توسط سیستم غدد درون ریز تنظیم می شود. این مقاله مروری به بررسی سازگاری های هورمونی حاد و مزمن هورمون های تستسترون، کورتیزول، هورمون رشد (GH) و انسولین در پاسخ به ورزش های مقاومتی و استقامتی می پردازد. یافته ها نشان می دهند که تمرین مقاومتی به طور حاد باعث افزایش تستسترون و GH می شود و حساسیت به انسولین را بهبود می بخشد، در حالی که کورتیزول نیز به طور حاد افزایش می یابد. تمرین استقامتی نیز GH و کورتیزول را افزایش داده و حساسیت به انسولین را بهبود می بخشد، اما تمرین طولانی مدت و شدید می تواند منجر به کاهش مزمن تستوسترون شود. مکمل های ورزشی، به ویژه پیش سازهای تستسترون، در افراد سالم اغلب بی اثر بوده و ممکن است عوارض جانبی داشته باشند، در حالی که مداخلات تغذیه ای مانند مصرف کربوهیدرات و اسیدهای آمینه می توانند پاسخ های هورمونی، به ویژه کورتیزول و انسولین را تعدیل کنند. درک این تعاملات هورمونی برای بهینه سازی برنامه های تمرینی و استراتژی های تغذیه ای در فیزیولوژی ورزشی ضروری است.

کلیدواژه ها:

هورمون رشد ، کورتیزول ، انسولین ، مکمل ها ، ریکاوری ، ورزش استقامتی و مقاومتی