ورزش به عنوان ابزار پیشگیری از انحرافات اجتماعی در مناطق کم برخوردار

هدف پژوهش حاضر تبیین نقش ورزش به عنوان ابزاری اجتماعی برای پیشگیری از انحرافات اجتماعی در میان نوجوانان و جوانان ساکن مناطق کم برخوردار است. در این مطالعه، با استفاده از روش توصیفی–همبستگی، رابطه بین میزان مشارکت در فعالیت های ورزشی و سطح بروز رفتارهای نابهنجار اجتماعی بررسی می شود. جامعه آماری تحقیق را نوجوانان و جوانان ۱۵ تا ۲۴ سال ساکن مناطق کم برخوردار شهری تشکیل می دهند که نمونه ای از آن ها به صورت تصادفی انتخاب و با پرسشنامه استاندارد مورد سنجش قرار می گیرند. نتایج پیش بینی شده نشان می دهد افزایش مشارکت منظم در ورزش با کاهش گرایش به رفتارهایی مانند تخریب اموال عمومی، پرخاشگری، مصرف مواد و حضور در باندهای بزهکار همراه است و از طریق تقویت پیوند اجتماعی، عزت نفس و مهارت های اجتماعی، نقش پیشگیرانه معناداری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

ورزش ، انحرافات اجتماعی ، آسیب های اجتماعی ، مناطق کم برخوردار ، نوجوانان و جوانان ، پیشگیری اجتماعی از جرم