تاثیر دوازده هفته تمرین ریتمیک بر تبحر حرکتی و حافظه فعال در کودکان دختر دارای اختلال هماهنگی رشدی

مقدمه اختلال هماهنگی رشدی (DCD) یکی از شایعترین اختلالات عصبی رشدی در کودکان است که با نقص در تبحر حرکتی و ضعف در عملکردهای اجرایی از جمله حافظه فعال همراه است با وجود شواهد رو به رشد درباره نقش مداخلات ریتمیک در بهبود عملکردهای حرکتی شناختی پژوهشهای اندکی اثر این مداخلات را به طور اختصاصی در کودکان دارای DCD بررسی کرده اند هدف این مطالعه تعیین تاثیر دوازده هفته تمرین ریتمیک بر تبحر حرکتی و حافظه فعال کودکان دختر دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. روش این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه کنترل انجام شد سی دختر ۸ تا ۱۰ ساله دارای DCD، بر اساس معیارهای DSM-۵ و نمره کمتر از صدک ۱۵ در آزمون MABC-۲ به صورت تصادفی در دو گروه تمرین ریتمیک (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) تخصیص یافتند گروه مداخله طی ۱۲ هفته سه جلسه ۴۵ دقیقه ای در هفته در برنامه ساختاریافته تمرینات ریتمیک شامل حرکات هماهنگ با موسیقی و ضرب آهنگ شرکت کرد. تبحر حرکتی با آزمون MABC-۲ و حافظه فعال کلامی و فضایی به ترتیب با خرده آزمون های Digit Span و Corsi سنجیده شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های t و ANCOVA در سطح معنی داری ۰.۰۵ انجام شد. یافته ها: شرکت کنندگان گروه تمرین ریتمیک در پس آزمون بهبود معنی داری در نمره کلی تبحر حرکتی و خرده مقیاس های مهارت های دستی پرتاب و گرفتن و تعادل نسبت به گروه کنترل نشان دادند (P<۰.۰۰۱). همچنین نمرات حافظه فعال کلامی توالی ارقام رو به جلو و معکوس و حافظه فعال فضایی آزمون کورسی در گروه مداخله افزایش معنی داری داشت در حالی که گروه کنترل تغییر قابل توجهی را تجربه نکرد (P<۰.۰۵). اندازه اثر برای هر دو متغیر در دامنه متوسط تا زیاد قرار گرفت. نتیجه گیری تمرینات ریتمیک دوازده هفته ای موجب بهبود قابل توجه تبحر حرکتی و حافظه فعال در کودکان دختر مبتلا به DCD شد. این نتایج نشان می دهد که تمرینات مبتنی بر ریتم می توانند به عنوان یک مداخله حرکتی شناختی موثر در برنامه های توانبخشی و تربیت بدنی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی به کار گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

اختلال هماهنگی رشدی ، تمرین ریتمیک ، تبحر حرکتی ، حافظه فعال ، کودکان