کاربرد بیومکانیک و فناوری های پوشیدنی در ورزش با هدف بهبود عملکرد، پیشگیری از آسیب و توانبخشی

بیومکانیک و فناوری های پوشیدنی به بخش جدایی ناپذیری از پیشرفت علوم ورزشی تبدیل شده اند و فرصت های منحصر به فردی برای بهبود عملکرد ورزشی، پیشگیری از آسیب ها و بهینه سازی فرایند توان بخشی فراهم می کنند. این مقاله مروری پژوهش های کنونی در حوزه بیومکانیک را با تمرکز بر کاربرد فناوری های پوشیدنی مانند واحدهای اندازه گیری اینرسی (IMUS)، اسکلت های بیرونی و سامانه های ثبت حرکت بررسی و یکپارچه می کند. این ابزارها به ورزشکاران کمک می کنند الگوهای حرکتی خود را پایش کرده، ناکارآمدی های بیومکانیکی را شناسایی کنند و از بروز آسیب جلوگیری نمایند. مطالعات کلیدی بر نقش پایش لحظه ای بلادرنگ در ارتقای عملکرد و بهبود نتایج توان بخشی تاکید دارند. این مرور همچنین به همگرایی روزافزون بیومکانیک و فناوری های پوشیدنی در ورزش حرفه ای و فعالیت های تناسب اندام روزمره می پردازد و هدف آن ارائه رویکردهای شخصی سازی شده برای تمرین و بازیابی است. در کنار این مزایا، چالش هایی همچون دسترس پذیری، یکپارچه سازی داده ها و هزینه پذیری مورد بحث قرار گرفته و مسیرهای پژوهشی آینده برای غلبه بر این موانع و توسعه راهبردهای پزشکی ورزشی و پیشگیری از آسیب پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

بیومکانیک ، فناوری های پوشیدنی ، اسکلت های بیرونی ، واحدهای اندازه گیری اینرسی ، فناوری های توان بخشی