نقش مصالح نوین در توسعه پایدار و آبادانی شهری

صنعت ساختمان یکی از بزرگ ترین مصرف کنندگان منابع طبیعی و انرژی در جهان محسوب می شود و سهم قابل توجهی در تولید گازهای گلخانه ای دارد. توسعه پایدار شهری مستلزم بهره گیری از فناوری ها و مصالحی است که ضمن افزایش کیفیت ساخت وساز، اثرات زیست محیطی را کاهش دهند. هدف این پژوهش بررسی نقش مصالح نوین ساختمانی در تحقق توسعه پایدار و آبادانی شهری است. این مطالعه به روش مروری-تحلیلی انجام شده و با بررسی مقالات علمی، استانداردهای بین المللی و پژوهش های معتبر، مزایا و چالش های استفاده از بتن سبز، بتن خودترمیم شونده، کامپوزیت های FRP، مصالح بازیافتی و نانومصالح مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد استفاده از این مصالح می تواند مصرف انرژی را تا ۳۰ درصد کاهش داده، دوام سازه ها را تا ۴۵ درصد افزایش دهد و هزینه های تعمیر و نگهداری را به طور قابل توجهی کاهش دهد. همچنین به کارگیری مصالح نوین نقش موثری در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، حفاظت از منابع طبیعی و ارتقای کیفیت محیط شهری دارد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، مصالح نوین ، آبادانی شهری ، بتن سبز ، نانوفناوری ، ساختمان پایدار