اعتبار شرط عدم مسئولیت در قراردادهای پلتفرمهای اینترنتی در حقوق ایران

امروزه پلتفرمهای اینترنتی به عنوان واسطه های نوین در فضای کسب و کار نقشی کلیدی در تسهیل تعاملات تجاری و خدماتی ایفا می کنند. با این حال درج شرط عدم مسئولیت در شرایط استفاده از خدمات به رویه ای غالب در این پلتفرم ها تبدیل شده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با مداقه در قواعد عمومی قراردادها و مقررات تجارت الکترونیکی در حقوق ایران به دنبال پاسخ به این پرسش است که حدود اعتبار این شروط تا چه میزان با نظم عمومی و قواعد حمایت از مصرف کننده سازگار است. یافته های تحقیق نشان می دهد که اگرچه اصل آزادی قراردادها در ماده ۱۰ قانون مدنی، بر اعتبار چنین شروطی تاکید دارد اما این آزادی مطلق نیست؛ به طوری که سلب مسئولیت در موارد ارتکاب تقصیر، سنگین عمد و نقض قواعد آمره حاکم بر نظم عمومی، اقتصادی با چالش جدی اعتبار مواجه است. در نهایت، مقاله پیشنهاد می کند که در قراردادهای الحاقی پلتفرم ها با کاربران با هدف برقراری تعادل، قراردادی لازم است معیار «شروط ناعادلانه» از سوی محاکم با سخت گیری بیشتری تفسیر و در قوانین مربوط به تجارت الکترونیکی، محدودیت های صریح تری برای سلب مسئولیت پلتفرم ها پیش بینی شود.

کلیدواژه ها:

شرط عدم مسئولیت ، پلتفرمهای اینترنتی ، قراردادهای الحاقی ، مسئولیت مدنی ، حقوق مصرف کننده ، نظم عمومی اقتصادی