تبیین و شناخت نقش سلامت روان در سنجش میزان بهبود پیشرفت تحصیلی دانشجویان

دانشگاه به عنوان عالی ترین نهاد آموزشی و پرورشی در هر جامعه رسالت تربیت نیروی انسانی متخصص و متعهد را بر عهده دارد. در این میان پیشرفت تحصیلی دانشجویان نه تنها به عنوان شاخصی از کیفیت آموزشی بلکه به مثابه زیربنای توسعه پایدار و سرمایه انسانی کشور تلقی می شود. با این حال موفقیت در مسیر آموزش عالی صرفا تابع توانمندی های شناختی، هوش عمومی یا دسترسی به منابع آموزشی نیست؛ بلکه فرآیندی پیچیده است که در آن متغیرهای روان شناختی، عاطفی و اجتماعی نقش بازیگران اصلی را ایفا می کنند. در میان این متغیرها سلامت روان به عنوان سنگ بنای سازگاری، تاب آوری و عملکرد بهینه، جایگاهی تعیین کننده دارد. سلامت روان با عملکردهای اجرایی مغز از جمله حافظه، تمرکز، قدرت تصمیم گیری و توانایی حل مسئله پیوندی ناگسستنی دارد. دانشجویی که از سلامت روان مطلوب برخوردار است، به دلیل ثبات عاطفی و انگیزه درونی می تواند در مواجهه با چالش های تحصیلی راهبردهای مقابله ای کارآمدتری اتخاذ کند. در مقابل، افت سلامت روان که اغلب خود را در قالب اضطراب های شدید، افسردگی، فرسودگی تحصیلی و احساس درماندگی نشان می دهد می تواند به «فلج روانی» منجر شود؛ وضعیتی که در آن انرژی روانی فرد به جای معطوف شدن به یادگیری و خلاقیت صرف، سرکوب یا مدیریت تنش های درونی می گردد. این امر در نهایت منجر به کاهش پیشرفت تحصیلی، افت معدل، افزایش غیبت ها و در موارد حاد، ترک تحصیل می شود. هدف این پژوهش تبیین و شناخت نقش سلامت روان در سنجش میزان بهبود پیشرفت تحصیلی دانشجویان در یکی از دانشگاه های کشور است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ نوع به صورت توصیفی پیمایشی است. بر مبنای مطالعه ادبیات پژوهش، فرضیه پژوهش تدوین گردید. با توزیع و جمع آوری پرسشنامه و تحلیل داده های مربوطه فرضیه پژوهش تایید شد.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، پیشرفت تحصیلی ، دانشجویان