بررسی و تبیین زوایای مختلف شرط غیر مقدور در حقوق ایران

واژه شرط در حقوق ایران از دیرباز از اهمیت و جایگاه بالایی بین متعاقدین برخوردار بوده است از این رو تبیین معنای واحدی برای این لفظ و نیز دایره شمول آن و همچنین تعیین معیارهای بطلان این شروط و تاثیر آن بر عقد ضمن خود، همواره محل مناقشه بین فقها بوده و هر گروه در این باب نظریات متفاوتی بیان داشته اند و در عصر حاضر نیز حقوقدانان معاصر هم با تکیه بر همین نظریات فقها، استدلال ها و دیدگاه های بروزتری در این زمینه ارائه نموده اند. علی ایحال در حقوق ایران مقنن موارد بطلان شرط و نیز قابلیت سرایت آن به عقد در موارد خاص را تعیین و احصا نموده است که از جمله این موارد محصور، می توان به شروط غیر مبطل عقد اشاره نمود. از این رو قانون گذار این شروط را به ۳ دسته، شروط غیر مقدور، نامشروع و بی فایده تقسیم نموده است که هر یک از این شروط دارای مبانی و معیارهای مخصوص به خود می باشد که هدف مورد نظر از پژوهش آتی نیز تبیین همین مبانی و نیز معیارهایی دخیل در بطلان شروط غیر مقدور به عنوان یکی از مصادیق شروط غیر مبطل و نیز تشریح سایر مباحث مرتبط با این شروط به روش تحلیلی-توصیفی می باشد. علی ایحال از دستاوردهای این پژوهش می توان به آگاهی سازی متعاقدین در قراردادهای منعقده فیمابین طرفین قرارداد اشاره نمود.

کلیدواژه ها:

شرط غیر مقدور ، حقوق ایران ، متعاقدین ، مبانی بطلان ، عقد