مطالعه ای مختصر بر نقش حقوقی آموزش و پرورش در پیشگیری از رفتارهای پرخطر دانش آموزان

نظام آموزش و پرورش فراتر از رسالت آموزشی دارای تکالیف حقوقی و اخلاقی برای صیانت از سلامت و امنیت روانی دانش آموزان است. با توجه به آسیب پذیری نوجوانان در برابر خطرات اجتماعی، پیشگیری از رفتارهای پرخطر به یک ضرورت حاکمیتی و تعهد اخلاقی و قانونی تبدیل شده است. این مسئولیت ریشه در اسناد بالادستی از جمله قانون اساسی، قانون حمایت از کودکان و نوجوانان و کنوانسیون حقوق کودک دارد. مسئولیت آموزش و پرورش در قبال رفتارهای پرخطر دانش آموزان نه قراردادی و نه کیفری، بلکه مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی است که بر پایه نقش اثرگذار مدرسه در پیشگیری و هدایت رفتار دانش آموزان استوار است. این ایفای نقش از طریق راهکارهای عملیاتی نظیر آموزش مهارت های زندگی، شناسایی و مداخله به هنگام حمایتی، تضمین محیط آموزشی ایمن و نظارت مستمر بر فرآیندهای تربیتی محقق می شود. رویکرد پیشگیرانه در این حوزه نه تنها یک اقدام اخلاقی بلکه التزامی حقوقی است؛ چرا که غفلت از آن نقض حقوق بنیادین دانش آموزان و موجب هدررفت سرمایه های انسانی کشور است. در نهایت، نهادینه سازی سیاست های پیشگیرانه به عنوان یک وظیفه حاکمیتی ضامن سلامت نسل آینده و پویایی جامعه بوده و کوتاهی در اجرای این تکالیف مسئولیت پذیری این نهاد را در قبال مصالح عالیه کودکان و نوجوانان به چالش می کشد. روش تحقیق پژوهش حاضر کتابخانه ای و مبتنی بر تحلیل محتوای توصیفی است که از طریق استنتاج و بررسی منابع اصیل علمی انجام شده و تلاش دارد تا با ارائه یک مطالعه ی مختصر و جامع، نقش حقوقی نهاد آموزش و پرورش را در پیشگیری از رفتارهای پرخطر دانش آموزان تبیین و راهکارهایی ارائه نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، پیشگیری از رفتارهای پرخطر ، تکالیف حقوقی ، قانون اساسی