الگوی راهبردی توسعه نمایش ایرانی در سیاستگذاری فرهنگی ایران

پژوهش حاضر با هدف تبیین الگوی راهبردی توسعه نمایش ایرانی در بستر سیاست گذاری فرهنگی کشور انجام شده و بر پایه مرور نظام مند منابع علمی داخلی و خارجی شکل گرفته است. مسئله اصلی پژوهش این است که با وجود پیشینه غنی نمایش در ایران سیاست گذاری فرهنگی در این حوزه طی سال های گذشته عمدتا واکنشی کوتاه مدت و فاقد انسجام نهادی بوده و نتوانسته است به شکل گیری یک مسیر پایدار برای توسعه هنرهای نمایشی منجر شود. در این مطالعه پس از جست وجو و غربال منابع در پایگاه های معتبر مجموعه ای از پژوهش های مرتبط تحلیل شد تا مهم ترین چالش ها، ظرفیت ها و الگوهای نظری قابل استفاده استخراج گردد. نتایج نشان می دهد که توسعه نمایش ایرانی با محدودیت هایی چون نبود سند جامع و پایدار، همپوشانی نهادی، ضعف زنجیره ارزش نمایش، نبود نظام ارزیابی اثرات، وابستگی شدید به بودجه دولتی و کمبود داده های دقیق مواجه است. در عین حال ظرفیت هایی نظیر میراث نمایشی متنوع، نیروی انسانی خلاق، زیرساخت های آموزشی گسترده و امکان بهره گیری از فناوری های نوین برای گسترش مخاطبان وجود دارد که در صورت طراحی یک الگوی راهبردی هماهنگ قابل بهره برداری است. در جمع بندی، پژوهش تاکید می کند که طراحی الگوی توسعه نمایش ایرانی مستلزم یکپارچه سازی نهادهای متولی، به کارگیری رویکردهای مدیریت راهبردی، تقویت نقش بخش خصوصی، ایجاد نظام حمایت هوشمند، توسعه اقتصاد خلاق و تکیه بر مشارکت ذی نفعان است. این نتایج می تواند مبنایی برای بازطراحی سیاست های فرهنگی و ایجاد مسیر پایدار رشد در حوزه نمایش ایرانی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

نمایش ایرانی ، سیاست گذاری فرهنگی ، مدیریت راهبردی ، الگوی توسعه ، اقتصاد خلاق