آینده پژوهی مطالعات تاریخی اسلامی در بستر علوم انسانی دیجیتال

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 141

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

DISAH01_062

تاریخ نمایه سازی: 24 مرداد 1405

چکیده مقاله:

تحولات پارادایمی ناشی از فناوری های دیجیتال، چشم انداز علوم انسانی و به ویژه مطالعات تاریخی اسلامی را با دگرگونی های بنیادین مواجه ساخته است. این پژوهش با اتخاذ رویکردی آینده پژوهانه، به بررسی چندوجهی و عمیق هم افزایی میان مطالعات تاریخی اسلامی و علوم انسانی دیجیتال می پردازد. تمرکز اصلی تحقیق بر ظرفیت های تحول آفرین فناوری هایی چون هوش مصنوعی، تحلیل کلان داده ها، پردازش زبان طبیعی و دیجیتالی سازی نظام مند اسناد و میراث مکتوب است؛ ظرفیت هایی که امکان بازخوانی های نوین و تحلیل های انتقادی از تاریخ اسلام را فراهم می سازند. مسئله محوری پژوهش، شناسایی و تحلیل قابلیت های علوم انسانی دیجیتال در ایجاد تحول پارادایمی در روش شناسی پژوهش های تاریخی اسلامی و ترسیم سناریوهای محتمل آینده این حوزه مطالعاتی است. این تحقیق با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و بررسی انتقادی اسناد، داده های موجود و مطالعات پیشین، نقش فناوری های نوظهور را در ارتقاء و بازاندیشی روش های تحقیق در تاریخ نگاری اسلامی ارزیابی می کند. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق ابزارهای دیجیتال با مطالعات تاریخی اسلامی، افزون بر تسریع و افزایش دقت در تحلیل داده های پیچیده و حجیم، امکان بازیابی هوشمند، مستندسازی پیشرفته منابع و ارائه روایت های بدیل و چندصدایی تاریخی را بر پایه الگوریتم های تحلیلی فراهم می آورد. با این حال، چالش هایی نظیر اعتبارسنجی داده های دیجیتال در مقیاس وسیع، شناسایی و کنترل سوگیری های الگوریتمی و محدودیت های معرفت شناختی و روش شناختی ناشی از دیجیتالی شدن، نیازمند بررسی های دقیق تر و ارائه راهکارهای نوآورانه اند. پژوهش حاضر بر ضرورت ایجاد و توسعه پلتفرم های دیجیتال جامع و تعاملی و نیز تقویت همکاری های راهبردی و میان رشته ای میان مورخان، متخصصان علوم داده و مهندسان فناوری اطلاعات تاکید دارد. در راستای ارتقاء کیفی و عمق بخشی به مطالعات تاریخی اسلامی، پیشنهاد می شود نظام های هوشمند داده کاوی، آرشیوهای دیجیتال استاندارد و پویا و مدل های پیش بینی آینده پژوهانه با قابلیت یادگیری و انطباق، طراحی و پیاده سازی شوند. در نهایت، این پژوهش با ارائه راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد، مسیرهایی نو برای بهره برداری بهینه از فناوری های نوین در احیاء، تفسیر انتقادی و توسعه پایدار تاریخ نگاری اسلامی ترسیم و تبیین می نماید.