بررسی تطبیقی حقوق امنیت حریم خصوصی در مواجهه با چالش های کاربرد هوش مصنوعی در حقوق ایران و بین الملل

زندگی همه انسان ها در هر حوزه اجتماعی و شخصی در میان دیگر اشخاص جامعه از اهمات و ضروریات می باشد. حال آنکه یکی از دغدغه های همیشگی زندگی بشر، به واسطه پیشرفت هایی که در عرصه جدید در حوزه های فناوری و تکنولوژی رخ می دهد، این است که حوزه شخصی یا فردی به تعبیر دقیق تر «حریم خصوصی» خود را چگونه از دسترس دیگران محفوظ بدارد، زیرا این حریم، مرزی مطمئن و غیرقابل گزندی را برای رسیدن به آرامش و آسایش مطلوبش ایجاد می نماید. گستره موضوعات حوزه فناوری و تکنولوژی از جمله هوش مصنوعی است که موجب گردیده اشخاص این فناوری را به عنوان یکی از وسایلی که در جهت راحتی و سهولت در امور روزمره محسوب می گردد، استفاده کنند و همچنین در برخی از اوقات به واسطه اعمال و رفتاری که کاربر و یا سازنده موجب تنش زایی و نقض در امنیت حریم خصوصی بن مایه خود می شود، قرار می دهند. فرضیه این مقاله در این راستا مبنی بر این است که اگر چالش های حوزه فناوری هوش مصنوعی، حوزه مذکور را مورد تهدید قرار دهد با چه مبانی حقوقی می توان آن را به موضع مسئولیت رو به رو نمود. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی-تحلیلی می باشد که نتایج حاصل پژوهش در حال حاضر به این صورت است که در حقوق ایران به واسطه نبود متن قانونی صریح و ضمنی اغلب با توجه به مواد ۳۳۴ ق.م؛ ۵۱۲، ۵۲۲، ۵۲۳ و ۵۱۹ ق.م.ا؛ ماده ۱ ق.م.م درصدد پاسخ گویی درآمده اند؛ لیکن در قواعد بین المللی به سراغ معیار رابطه علیت میان ضرر و فعل آسیب زننده رفته و با ایجاد عنوان اماره علیت قابل رد، علیت ضرر آسیب زننده را مفروض دانسته و بار اثبات رد علیت را بر عهده شخص زیان زننده گذاشته شده است و در جهت کاهش بار اثبات از طرف شخص آسیب دیده، بتواند به او کمکی شده باشد.

کلیدواژه ها:

امنیت ، نقض حریم خصوصی ، هوش مصنوعی ، حقوق ایران ، حقوق بین الملل