کاربرد فناوری های نوین در آموزش روایت شناسی قرآنی: مطالعه ای در راستای آینده نگاری آموزش عالی

روایت شناسی قرآنی، به عنوان شاخه ای میان رشته ای در تلاقی علوم قرآنی، ادبیات و نظریه های روایت، به مطالعه ساختار، کارکرد و تاثیرات روایت های قرآن کریم می پردازد. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و با هدف آینده نگاری آموزش عالی، کاربرد فناوری های نوین در آموزش این رشته را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که ابزارهای پیشرفته آموزشی می توانند با ایجاد فضاهای یادگیری تعاملی، چندحسی و فراگیرمحور، آموزش روایت شناسی قرآنی را از رویکردی سنتی به تجربه ای پویا و عملی تبدیل کنند. با این حال، موانعی چون هزینه های گزاف تجهیزات، کمبود اساتید متخصص، مقاومت فرهنگی در برابر روش های غیرسنتی و چالش های زبانی، بهره گیری کامل از این فناوری ها را محدود می سازد. راهکارهای پیشنهادی شامل بهره مندی از نرم افزارهای متن باز، آموزش تخصصی اساتید، تولید محتوای بومی و چندزبانه و همکاری های بین المللی است. این پژوهش استدلال می کند که با برنامه ریزی راهبردی و سرمایه گذاری در فناوری های کم هزینه، به ویژه در بستر محدودیت های زیرساختی ایران، آموزش روایت شناسی قرآنی می تواند به سطحی نوآورانه و اثرگذار ارتقا یابد. این تحول نه تنها به تعمیق فهم متن الهی قرآن کمک می کند، بلکه با تقویت پیوند علوم انسانی و دینی، به ترویج میراث فرهنگی اسلامی در عصر دیجیتال یاری می رساند.

کلیدواژه ها:

روایت شناسی قرآنی ، فناوری های نوین ، آینده نگاری ، آموزش عالی ، هوش مصنوعی