تحلیل تجربی تعامل انسان و محیط در معماری هوشمند با تاکید بر رویکرد کاربرمحور

معماری هوشمند با هدف ارتقای کارایی عملکردی ساختمان ها و بهبود کیفیت تجربه کاربران توسعه یافته است، با این حال تمرکز صرف بر فناوری بدون توجه به تعامل انسان و محیط می تواند اثربخشی این رویکرد را محدود کند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تجربی تعامل انسان و محیط در معماری هوشمند با تاکید بر رویکرد کاربرمحور انجام شده است. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی با رویکرد پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل ۲۰۰ نفر از کاربران ساختمان های مجهز به سیستم های هوشمند بوده و داده ها از طریق پرسشنامه ای ۲۰ گویه ای در قالب طیف پنج درجه ای لیکرت و در چهار بعد کیفیت محیط داخلی، کنترل کاربر، سهولت استفاده از فناوری و رضایت کاربران گردآوری شده است. پایایی ابزار پژوهش با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه ۰.۸۸۹ به دست آمد که نشان دهنده همسانی درونی مطلوب ابزار است. نتایج آزمون کولموگروف–اسمیرنوف نیز نرمال بودن توزیع داده ها را تایید کرد (p>۰.۰۵). یافته های همبستگی پیرسون نشان داد بین کیفیت محیط داخلی، کنترل کاربر و سهولت استفاده از فناوری با رضایت کاربران رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۵). همچنین نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد که کیفیت محیط داخلی (B=۰.۵۲۳) و سهولت استفاده از فناوری (B=۰.۵۲۲) تاثیر مثبت و معناداری بر رضایت کاربران دارند، در حالی که متغیر کنترل کاربر در مدل رگرسیونی تاثیر معناداری نشان نداد. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که در معماری هوشمند، فراهم سازی شرایط مطلوب محیطی و طراحی فناوری های ساده و کاربرپسند نقش تعیین کننده ای در افزایش رضایت کاربران دارد و صرف فراهم کردن امکان کنترل برای کاربران بدون توجه به کیفیت طراحی سیستم ها نمی تواند به بهبود تجربه کاربری منجر شود. این نتایج بر ضرورت توجه بیشتر به رویکرد کاربرمحور در فرآیند طراحی و بهره برداری از ساختمان های هوشمند تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

معماری هوشمند ، تعامل انسان ساختمان ، طراحی کاربرمحور ، رضایت کاربران