مدل سازی عوامل موثر بر پذیرش ابزارهای هوش مصنوعی در تصمیم گیریهای مدیریتی تلفیق مدل های UTAUT و تئوری وظیفه_فناوری

گسترش سریع ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی در سالهای اخیر شیوه های سنتی تصمیم گیری مدیریتی را دستخوش تحول کرده و سازمان ها را به سمت بهره گیری از سیستم های هوشمند برای تحلیل داده ها و پشتیبانی از تصمیمات سوق داده است. با وجود مزایای بالقوه این فناوری ها میزان پذیرش و استفاده موثر از آن ها در میان مدیران و کارکنان سازمانی همچنان با چالش هایی همراه است. هدف پژوهش حاضر، ارائه مدلی برای تبیین عوامل موثر بر پذیرش ابزارهای هوش مصنوعی در تصمیم گیریهای مدیریتی از طریق تلفیق مدل یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری یوتات و تئوری تناسب وظیفه فناوری (TTF) است. در این پژوهش سازه هایی نظیر انتظار عملکرد، انتظار تلاش، نفوذ اجتماعی و شرایط تسهیلگر از مدل یوتات و همچنین میزان تناسب میان قابلیت های فناوری هوش مصنوعی با ماهیت وظایف مدیریتی به عنوان متغیرهای کلیدی در نظر گرفته شده اند. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی است. داده های مورد نیاز از طریق پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت از جامعه آماری مدیران و کارشناسان سازمانی گردآوری می شود و برای آزمون مدل مفهومی از روش مدل سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم افزار SmartPLS استفاده خواهد شد. انتظار می رود نتایج پژوهش بتواند درک دقیق تری از عوامل موثر بر پذیرش ابزارهای هوش مصنوعی فراهم کرده و چارچوبی عملی برای پیاده سازی موثر این فناوری ها در فرایندهای تصمیم گیری مدیریتی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

پذیرش فناوری هوش مصنوعی ، تصمیم گیری مدیریتی ، مدل ، یوتات ، تناسب وظیفه فناوری