بررسی رابطه بین کارشایسته و تمایل به ترک شغل نقش میانجیگری درگیری ذهنی شغلی

هدف از این پژوهش بررسی رابطه بین کار شایسته و تمایل به ترک خدمت با توجه به نقش میانجی گری درگیری ذهنی شغلی می باشد. روش پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ نحوه جمع آوری داده ها به صورت توصیفی همبستگی است. تمامی کارکنان سازمان شهرداری مرکزی مشهد می باشند که تعداد آنان طبق اطلاعات به دست آمده از نیروی انسانی این شرکت ۱۷۱۹ نفر می باشد که بر اساس فرمول کوکران تعداد ۳۱۴ نفر به روش غیرتصادفی در دسترس به عنوان حجم نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری این پژوهش پرسشنامه ۹۸ سوالی بود که روایی محتوا بر طبق نظر صاحب نظران و روایی سازه بر اساس تکنیک تحلیل عاملی تاییدی مورد تایید قرار گرفت. همچنین جهت سنجش پایایی پرسشنامه ها از آزمون ضریب آلفای کرونباخ استفاده گردید که به ترتیب برای متغیرهای کار شایسته، درگیری ذهنی شغلی و تمایل به ترک شغل به ترتیب برابر (۰/۹۱۳، ۰/۹۲۱ و ۰/۹۱۴) به دست آمد. به جهت تجزیه و تحلیل داده ها با فرض نرمال بودن داده ها از تکنیک معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار Smart PLS استفاده گردید. نتایج حاصل بیانگر این بود که بین کارشایسته و مولفه های آن (شرافت کاری، امنیت، کاری داشتن، فرصت کافی برای انجام کار و آزادی در شغل) با تمایل به ترک شغل رابطه معکوس و معناداری وجود دارد. همچنین متغیر درگیری ذهنی شغلی می تواند رابطه بین کار شایسته و تمایل به ترک شغل را میانجیگری کند.

کلیدواژه ها:

کارشایسته ، تمایل به ترک شغل ، درگیری ذهنی ، شغلی ، سازمان شهرداری مشهد