واکاوی تاثیر زیرساخت های دولت الکترونیک بر تعهد سازمانی کارکنان دورکار با نقش میانجی «تاب آوری دیجیتال» و نقش تعدیل گر «فناوری هراسی»

پژوهش حاضر با هدف واکاوی تاثیر زیرساخت های دولت الکترونیک بر تعهد سازمانی کارکنان دورکار با نقش میانجی تاب آوری دیجیتال و نقش تعدیلگر فناوری هراسی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان دورکار دستگاه های اجرایی دولت بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای، نسبتی ۲۷۵ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد شامل چهار بخش زیرساخت های دولت الکترونیک، تاب آوری دیجیتال، فناوری هراسی و تعهد سازمانی بود که روایی و پایایی آن تایید گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPLS و با رویکرد مدلسازی معادلات ساختاری انجام شد. یافته ها نشان داد که زیرساخت های دولت الکترونیک بر تعهد سازمانی (P=۰.۰۲۴۶) و تاب آوری دیجیتال (P=۰.۴۷۱) تاثیر مثبت و معنادار دارد همچنین تاب آوری دیجیتال بر تعهد سازمانی تاثیر مثبت و معنادار نشان داد (P=۰.۴۲۳). نقش میانجی تاب آوری دیجیتال با اثر غیرمستقیم ۰.۱۹۹ تایید شد (میانجیگری جزئی). فناوری هراسی رابطه بین زیرساخت ها و تاب آوری دیجیتال را به صورت منفی تعدیل کرد (B=-۰.۱۸۶) و اثر غیرمستقیم شرطی نیز در سطوح مختلف فناوری هراسی معنادار بود. شاخص های برازش مدل GOF=۰.۵۲۴، NFI=۰.۹۱۲، SMR=۰.۰۶ حاکی از کیفیت مطلوب مدل بود. نتیجه گیری می شود که سرمایه گذاری در زیرساخت های دولت الکترونیک به شرط مدیریت همزمان فناوری هراسی و تقویت تاب آوری دیجیتال می تواند به افزایش تعهد سازمانی کارکنان دورکار منجر شود. پیشنهاد می شود سازمان های دولتی علاوه بر توسعه زیرساخت ها برنامه های آموزشی برای کاهش فناوری هراسی و افزایش تاب آوری دیجیتال کارکنان طراحی و اجرا نمایند.

کلیدواژه ها:

زیرساخت های دولت الکترونیک ، تعهد سازمانی ، تاب آوری دیجیتال ، فناوری هراسی ، کارکنان دورکار