جو ناامنی شغلی و حفظ استعدادها نقش سیستمهای کار با عملکرد بالا (HPWS)

جو ناامنی شغلی به عنوان یکی از ریشه دارترین تنشهای روانی اجتماعی در محیطهای کاری، معاصر تهدیدی جدی برای حفظ استعدادهای سازمانی محسوب می شود. مقاله حاضر با رویکرد مرور نظام مند و با هدف پاسخگویی به این پرسش که آیا سیستمهای کار با عملکرد بالا (HPWS) می توانند در شرایط ناامنی شغلی به حفظ استعدادها کمک کنند یا اینکه خود مسئله ساز هستند، تدوین شده است. یافته های پژوهش های اخیر نشان می دهد که ناامنی شغلی دارای دو بعد کمی و کیفی است که بعد کیفی آن حتی در غیاب تهدید مستقیم اخراج می تواند تجربه شود و تاثیرات مخربی بر بهزیستی روان شناختی و انگیزه کاری کارکنان دارد. در سوی دیگر، پژوهش های معاصر به اثرات سیستم های کار با عملکرد بالا پرداخته اند. این سیستم ها اگرچه به طور مستقیم قصد ترک را کاهش می دهند، از طریق افزایش قابلیت استخدام پذیری ادراک شده به طور غیر مستقیم منجر به افزایش تمایل به ترک می شوند. همچنین سیستم های با تعهد بالا می توانند از طریق همانندسازی سازمانی به رفتارهای غیر اخلاقی طرفدار سازمان منجر شوند. با این حال فراتحلیل های جدید نشان داده اند که سیستم های کار با عملکرد بالا در مجموع تاثیرات مثبت معناداری بر تعهد سازمانی، رضایت شغلی و کاهش غیبت دارند. بررسی سایر متغیرهای تاثیرگذار در این رابطه متغیرهای پنهانی همچون قرارداد روان شناختی، خودکارآمدی و حمایت سرپرست را آشکار می سازد. در نهایت مقاله حاضر مدل یکپارچه ای از روابط میان متغیرها ارائه می دهد و پیشنهادهای کاربردی برای مدیران ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

جو ناامنی شغلی ، حفظ استعدادها ، سیستمهای کار با عملکرد بالا ، HPWS ، قابلیت استخدام پذیری ، حمایت سرپرست