رابطه امیدواری با ذهن آگاهی مادر کودک اتیسم

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه امیدواری با ذهن آگاهی مادران دارای کودکان اتیسم بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از شاخه میدانی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مادران دارای کودک اتیسم مرکز اردیبهشت، تهران، کلینیک جامع توانبخشی رسش، مرکز اتیسم، تاک کلینیک توانبخشی، پایا، مرکز توانبخشی غرب تهران در سال ۱۴۰۱ می باشد. تعداد جامعه پژوهش ۶۱۰ نفر بود که با استفاده از فرمول کوکران تعداد نمونه پژوهش ۲۳۰ نفر بود که برای انتخاب آنها از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شد. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه امید به زندگی اشنایدر (۱۹۹۱) و پرسشنامه ذهن آگاهی فرایبورگ ۲۰۰۶ بود. در این پژوهش از روش آماری توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین، انحراف معیار و آمار استنباطی شامل آزمون کلموگروف-اسمیرنوف، ضریب همبستگی پیرسون، آزمون های رگرسیون همزمان به کمک نرم افزار SPSS استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد بین امیدواری با ذهن آگاهی رابطه مثبت و معناداری در سطح کمتر از ۰/۰۵ وجود دارد. همچنین ذهن آگاهی براساس امیدواری قابل پیش بینی است.

کلیدواژه ها:

امیدواری ، ذهن آگاهی ، کودکان اتیسم