اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تمایزیافتگی در دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تمایز یافتگی دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و گمارش تصادفی بود. جامعه آماری شامل دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال ۱۴۰۵ بود. تعداد ۴۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه گواه مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه تمایزیافتگی اسکورون و فریدلندر (۲۰۰۳) جمع آوری و با تحلیل کوواریانس تک متغیره تحلیل شدند. نتایج نشان داد پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین دو گروه در نمرات پس آزمون تمایز یافتگی تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰.۰۰۱, F=۲۶.۰۴). همچنین اندازه اثر ۰.۵۰۹ نشان دهنده تاثیر بالای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش تمایز یافتگی بود. بر این اساس درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد می تواند به عنوان روشی موثر برای ارتقای تمایز یافتگی دختران مجرد دارای سبک دلبستگی اجتنابی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پذیرش و تعهد ، تمایز یافتگی ، سبک دلبستگی اجتنابی ، دختران مجرد