نقش واسطه ای نشخوار فکری در رابطه بین انعطاف پذیری شناختی و اضطراب در شهروندان بزرگسال شهر تهران: یک مدل ساختاری

هدف از پژوهش حاضر، تبیین مدل ساختاری رابطه بین انعطاف پذیری شناختی و اضطراب با در نظر گرفتن نقش واسطه ای نشخوار فکری بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) بود. جامعه آماری شامل تمامی شهروندان بزرگسال ساکن در مناطق ۲۲ گانه شهر تهران در بازه سنی ۱۸ تا ۵۰ سال در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها، ۴۵۰ نفر (۲۴۰ زن و ۲۱۰ مرد) به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب بک (BAI)، پرسشنامه انعطاف پذیری شناختی دنیز و وندروال (CFI) و مقیاس پاسخ های نشخوار نولن هکسما و مورو بود. تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS ۲۶ و AMOS ۲۴ انجام شد. یافته ها نشان داد که انعطاف پذیری شناختی اثر مستقیم و منفی بر اضطراب (β = -۰.۲۶, p < ۰.۰۰۱) و نشخوار فکری (β = -۰.۵۴, p < ۰.۰۰۱) دارد. همچنین اثر مستقیم نشخوار فکری بر اضطراب مثبت و معنادار بود (β = ۰.۴۸, p < ۰.۰۰۱). نتایج آزمون بوت استرپ تایید کرد که نشخوار فکری در رابطه بین انعطاف پذیری شناختی و اضطراب نقش واسطه ای معناداری ایفا می کند (β = -۰.۲۵۹, p < ۰.۰۰۱). شاخص های برازش مدل حاکی از انطباق مطلوب مدل پیشنهادی با داده های تجربی بود. بر اساس نتایج می توان گفت تقویت انعطاف پذیری شناختی از طریق کاهش گرایش به نشخوار فکری نقش کلیدی در مهار اضطراب شهروندان دارد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری شناختی ، نشخوار فکری ، اضطراب ، مدل یابی معادلات ساختاری ، سلامت روان شهروندان