نقش ذهن آگاهی دیجیتال (Digital Mindfulness) در کاهش اضطراب ناشی از استفاده مفرط از شبکه های اجتماعی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 20

فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ESPCER13_061

تاریخ نمایه سازی: 24 مرداد 1405

چکیده مقاله:

در عصر دیجیتال کنونی استفاده بیش از حد از شبکه های اجتماعی مانند اینستاگرام، توییتر (X)، تلگرام و تیک تاک به یک چالش جهانی سلامت روان تبدیل شده است. این پدیده با افزایش اضطراب، افسردگی، احساس انزوا و اختلالات مرتبط با فناوری همراه است. گزارش های سازمان بهداشت جهانی (WHO) و مطالعات اخیر نشان می دهند که بیش از ۴.۹ میلیارد نفر کاربر فعال شبکه های اجتماعی هستند و این امر با افزایش ۲۰ تا ۳۰ درصدی موارد اضطراب در میان جوانان ۱۸ الی ۳۵ ساله ارتباط دارد؛ به ویژه به دلیل عواملی مانند مقایسه اجتماعی، ترس از جا ماندن (FOMO) و بمباران اطلاعاتی. جراح کل ایالات متحده (۲۰۲۳) ذهن آگاهی دیجیتال را به عنوان رویکردی نوین مبتنی بر اصول ذهن آگاهی سنتی اما متناسب با محیط دیجیتال معرفی می کند که بر حضور آگاهانه در تعاملات آنلاین تاکید دارد و به کاهش اثرات منفی مانند اضطراب ناشی از استفاده ناسالم کمک می کند. این رویکرد به کاربران امکان می دهد تا با آگاهی بیشتر واکنش های احساسی خود را مدیریت کرده و به تعادل روانی در دنیای دیجیتال دست یابند. این مقاله مروری سیستماتیک بر بیش از ۳۰ مطالعه معتبر ایرانی و خارجی (۱۳۹۹-۱۴۰۴ / ۲۰۲۰-۲۰۲۵) است که اثربخشی مداخلات ذهن آگاهی دیجیتال را در کاهش اضطراب بررسی می کند. نتایج متاآنالیزها نشان دهنده اثر بخشی متوسط تا بالا (اندازه اثر ۰.۰۲-۰) برای کاهش اضطراب این مداخلات است، به ویژه در میان جوانان، دانشجویان و افرادی با استفاده مشکل ساز از رسانه های اجتماعی (لیو و همکاران ۲۰۲۳). تکنیک هایی مانند تنفس آگاهانه دیجیتال، دیجیتال دیتاکس، اپلیکیشن های مبتنی بر ذهن آگاهی و استفاده از واقعیت مجازی به کاهش اضطراب اجتماعی، استرس ادراک شده و نشانه های اعتیاد دیجیتال کمک می کنند (جانو و همکاران ۲۰۲۵). منابع معتبر مانند SID.ir، Frontiers (PMC)، PubMed Central و Magiran از این یافته ها پشتیبانی می کنند. با این حال چالش هایی نظیر دسترسی محدود به فناوری در جوامع کم درآمد، انتشار اطلاعات نادرست و نیاز به پیگیری های بلندمدت وجود دارد (التقفی و همکاران ۲۰۲۴). پیشنهاد می شود این مداخلات در برنامه های آموزشی، اپلیکیشن های سلامت روان و سیاست های ملی سلامت دیجیتال گنجانده شوند تا جوامعی مانند ایران با بیش از ۶۰ میلیون کاربر فعال شبکه های اجتماعی از مزایای آن بهره مند شوند و سلامت روان جامعه بهبود یابد.

نویسندگان