رابطه هوش هیجانی با مدیریت استرس در زمان جنگ

جنگ به عنوان یکی از شدیدترین بحران های انسانی پیامدهای روان شناختی گسترده ای بر افراد و جوامع بر جای می گذارد و می تواند موجب افزایش استرس، اضطراب و کاهش سلامت روان شود. در چنین شرایطی شناسایی عوامل موثر بر مدیریت استرس از اهمیت ویژه ای برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه هوش هیجانی و مدیریت استرس در زمان جنگ انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را افراد در معرض شرایط ناشی از جنگ تشکیل دادند که از میان آنان ۱۲۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه هوش هیجانی بار آن و مقیاس استرس ادراک شده کوهن استفاده شد. داده های پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و به کارگیری شاخص های آمار توصیفی و آزمون های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که بین هوش هیجانی و مدیریت استرس در زمان جنگ رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۶۴۸, p<۰.۰۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که هوش هیجانی توانایی پیش بینی مدیریت استرس را داشته و حدود ۴۲ درصد از واریانس مدیریت استرس را تبیین می کند (R۲=۰.۴۲۰). یافته ها بیانگر آن است که افراد دارای هوش هیجانی بالاتر، در مواجهه با فشارهای روانی ناشی از جنگ توانایی بیشتری در کنترل هیجان ها، سازگاری با شرایط بحرانی و مدیریت استرس دارند. بر این اساس تقویت مهارت های هوش هیجانی می تواند به عنوان راهکاری موثر برای ارتقای سلامت روان و افزایش تاب آوری افراد در شرایط جنگی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، مدیریت استرس ، جنگ ، سلامت روان ، تاب آوری ، شرایط بحرانی