اصول طراحی شهری تاب آور در برابر زلزله با تاکید بر بهسازی بافتهای فرسوده (مطالعه موردی برخی از محلات منطقه ۱۴ تهران)

ایران و به ویژه کلان شهر تهران به دلیل قرارگیری در یکی از لرزه خیزترین مناطق جهان و وجود بافت های فرسوده گسترده، آسیب پذیری بالایی در برابر زلزله دارند و نیازمند برنامه های عملیاتی تاب آوری هستند. از آنجا که موفقیت این برنامه ها در گرو اقدام از سطوح محلی است، پژوهش حاضر با هدف شناسایی اصول طراحی فضاهای شهری تاب آور در برابر زلزله، با تمرکز بر محلات شکوفه و شاهد در منطقه ۱۴ تهران انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش کمی بوده و بر اساس مطالعات نظری، پرسشنامه ای تدوین و نظرات حداقل ۱۰ متخصص در حوزه مدیریت بحران اخذ گردید. یافته های تحقیق نشان می دهد که ۱۲ اصل کلیدی شامل شرایط فضاهای همگانی، کاربری های اضطراری، نفوذپذیری، تراکم جمعیتی، زیرساخت ها، کیفیت ابنیه، خوانایی، دانه بندی بلوک ها، تکنولوژی ساخت، کاربری اراضی، رویکردهای مدیریتی و شرایط توپوگرافی در طراحی فضاهای شهری تاب آور موثرند. نتایج ارزیابی ها حاکی از آن است که محله شاهد با کسب امتیاز ۱۶۹.۱۱ دارای تاب آوری متوسط و محله شکوفه با امتیاز ۱۰۶.۳ دارای تاب آوری پایین است. در نهایت راهکارهای کالبدی فضایی ارائه گردید و تاکید شد که آموزش ساکنان در تمامی مراحل شرط اصلی دستیابی به اهداف ایمن سازی است.

کلیدواژه ها:

اصول ، طراحی فضاهای شهری ، تاب آوری ، زلزله ، بافت فرسوده ، منطقه ۱۴ تهران