زیرساخت سبز در برنامه ریزی شهری گذار از اولویت حاشیه ای به ضرورت پیاده سازی

جهانی شدن و گسترش روزافزون شهرنشینی چالش های متعددی از قبیل تغییرات اقلیمی، جزایر حرارتی شهری، آلودگی هوا بروز سیل و خشکسالی و... را برای کلان شهرها به ارمغان آورده است و سبب کاهش کیفیت زندگی در شهرها شده است. در این میان زیرساخت های سبز به عنوان راه حلی مبتنی بر طبیعت، پتانسیل بالایی برای مقابله با این چالش ها و ارتقاء تاب آوری شهری و بهبود کیفیت زندگی شهروندان دارد. با این حال، علی رغم مزایای اثبات شده زیرساخت های سبز اغلب در فرآیندهای برنامه ریزی شهری از اولویت های حاشیه ای برخوردار بوده و به صورت پراکنده و غیر یکپارچه اجرا شده اند. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی چالش های اجرای این رویکرد در برنامه ریزی شهری پرداخته و سپس پیشنهاداتی کاربردی جهت اجرای این رویکرد در برنامه ریزی برای شهرهاست. با مرور ادبیات نظری و موانع اجرایی در سطوح مختلف (ملاحظات مکانی و فضایی، موانع اقتصادی و مالی و موانع حاکمیتی و اجرایی) از این پژوهش در پی پاسخگویی به این پرسش کلیدی است که چگونه می توان جایگاه زیرساخت های سبز را از یک اولویت درجه دوم به یکی از ارکان اصلی برنامه ریزی و توسعه پایدار شهری ارتقاء داد.

کلیدواژه ها:

زیر ساخت سبز ، برنامه ریزی شهری ، تاب آوری شهری ، کیفیت زندگی