نقش راهبردی آموزش و پرورش در مدیریت دولتی ایران (با رویکرد تامین نیروی انسانی شایسته)

این مقاله به بررسی جایگاه راهبردی نظام آموزش و پرورش در مدیریت دولتی ایران می پردازد و معتقد است که آموزش و پرورش مهم ترین و موثرترین نهاد تامین کننده سرمایه انسانی برای بخش دولتی و توسعه کشور است. نویسندگان اعتقاد دارند کیفیت عملکرد دستگاه های دولتی به میزان زیادی به شایستگی، تخصص، تعهد و توانمندی نیروی انسانی، وابسته است و این ویژگی ها از طریق نظام آموزشی شکل می گیرند. در این پارادایم، آموزش و پرورش نه تنها وظیفه انتقال دانش، بلکه مسئولیت پرورش مهارت ها، ارزش ها، اخلاق حرفه ای و شایستگی های مدیریتی مورد نیاز آینده را بر عهده دارد. برای دستیابی به مدیریت دولتی کارآمد، لازم است نظام آموزشی با نیازهای بازار کار و دستگاه های اجرایی هماهنگ شود و برنامه های درسی بر توسعه شایستگی های فردی، حرفه ای و اجتماعی تمرکز داشته باشند. این امر مستلزم آن است که توجه بنیادینی به دستگاه تعلیم و تربیت از طرف حاکمیت صورت پذیرفته و در اولویت سیاستگذاری قرار گیرد؛ چرا که کیفیت و کارآمدی هر نظام اجرایی و دولتی وابسته به کیفیت و کارآمدی نظام تعلیم و تربیت بوده و این امر تابعی از کیفیت کار معلمان شاغل در این مجموعه است. فلذا سرمایه گذاری در آموزش و پرورش، راهبردی ترین ابزار دولت برای تربیت نیروی انسانی شایسته، افزایش بهره وری سازمان های دولتی و تحقق اهداف توسعه ی ملی است. پژوهشگران در خاتمه، پیشنهاد تغییر نام وزارت آموزش و پرورش به وزارت آموزش و پرورش راهبردی را دارند.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش راهبردی ، تربیت ، توسعه ی شایستگی ، نیروی انسانی ، مدیران دولتی