رهبری و مدیریت سرمایه های انسانی در مدیریت دولتی ایران امروز رهیافت تحول آفرین با تاکید بر شکاف نسلی، شایسته سالاری و فساد اداری

هدف: طراحی و اعتباریابی مدلی بومی برای رهبری سرمایه های انسانی در مدیریت دولتی ایران با تاکید بر شکاف نسلی، شایسته سالاری و فساد اداری. روش: پژوهش با رویکرد ترکیبی اکتشافی متوالی انجام شد. در فاز کیفی، فراترکیب ۲۸ مطالعه و تحلیل مضمون مصاحبه با ۱۵ خبره صورت گرفت (پایایی کدگذاری: ۰٫۸۵). در فاز کمی، پرسشنامه ۳۸ گویه ای روی ۲۰۰ کارمند یک استانداری اجرا شد (نرخ بازگشت: ۸۷٪). پایایی (آلفای کرونباخ: ۰٫۹۰) و روایی محتوایی (CVR) تایید گردید. داده ها با آزمون t تک نمونه ای (مقدار محک ۳) و MANOVA تحلیل شدند. یافته ها: مدل پنج لایه «حکمرانی سرمایه انسانی توانمندساز» (بستر ساختاری، سبک رهبری، معماری سرمایه انسانی، انگیزش و معنا، پیامدهای سازمانی) طراحی شد. میانگین همه مولفه ها به طور معناداری کمتر از ۳ بود (۰۰۱/۰>p؛ پایین ترین: بستر ساختاری ۲٫۲۸؛ بالاترین: پیامدهای سازمانی ۲٫۶۴). شکاف نسلی معناداری در مولفه «انگیزش و معنا» مشاهده شد (۷۸/۶=F، ۰۱/۰>p): نسل زد ۲٫۱۲ در مقابل ۲٫۷۱ برای کارکنان مسن تر. نتیجه گیری: گذار از مدیریت سنتی به رهبری مربی گونه با شایسته سالاری و مبارزه با فساد ضروری است. پیامدهای نامطلوب سازمانی (۲٫۶۴) نشان دهنده چرخه معیوب منابع انسانی در بخش عمومی ایران است.

کلیدواژه ها:

سرمایه انسانی ، شایسته سالاری ، فساد اداری ، شکاف نسلی ، رهبری تحول آفرین