مدلسازی ابهام اداری بر سرعت اجرای سیاست های کلان دولتی در دستگاه های اجرایی ایران

سیاست های کلان دولتی زمانی می توانند به اجرای موثر برنامه ها منجر شوند که از شفافیت کافی در اهداف، ابزارها، نقش نهادها و سازوکارهای اجرایی برخوردار باشند. با این حال، یکی از مسائل مهم در نظام اداری، وجود ابهام در سیاست های کلان است که می تواند فرآیند اجرا را با کندی و اختلال مواجه سازد. هدف این پژوهش تبیین مولفه های ابهام در سیاست های کلان دولتی و بررسی تاثیر آن بر سرعت اجرای برنامه ها در دستگاه های اجرایی ایران بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی تحلیلی از نوع همبستگی با رویکرد کمی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. داده ها از طریق مطالعه کتابخانه ای، تحلیل کیفی متون با استفاده از MAXQDA و پیمایش میدانی گردآوری شد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته برای سنجش ابهام در سیاست های کلان دولتی و دو آزمون استاندارد ZVT و KDT برای سنجش سرعت اجرای برنامه ها بود. روایی همگرا و پایایی سازه ها با استفاده از شاخص های آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی و میانگین واریانس استخراج شده تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS، SmartPLS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که ابهام در سیاست های کلان دولتی دارای رابطه ای منفی و معنادار با سرعت اجرای برنامه هاست و ضریب استاندارد اثر آن برابر با ۰.۶۱- به دست آمد که بیانگر تاثیر کاهنده و معنادار این متغیر بر سرعت اجراست. همچنین نتایج نشان داد که ابعاد هفت گانه ابهام شامل ابهام در اهداف، طراحی سیاست، ابزارهای اجرایی، ساختار نهادی، فرآیند اجرا، نظارت و ارزیابی و شرایط محیطی در تبیین این سازه نقش دارند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که هرچه میزان ابهام در سیاست های کلان بیشتر باشد، سرعت اجرای برنامه ها در دستگاه های اجرایی کمتر خواهد شد؛ از این رو، شفاف سازی محتوای سیاست ها و تدوین پیوست اجرایی برای آن ها می تواند به بهبود کارآمدی اجرایی در نظام اداری کشور کمک کند.

کلیدواژه ها:

ابهام در سیاست های کلان دولتی ، سرعت اجرای برنامه ها ، دستگاه های اجرایی ، سیاست گذاری عمومی