بازآفرینی پارادایم توسعه سرمایه انسانی اشتدادی دولت بر مبنای حکمرانی صیرورتی: مطالعه تطبیقی حرکت جوهری ملاصدرا و فلسفه صیرورت دلوز

مدیریت دولتی در ایران امروزه با مشکلاتی نظیر ساختارهای خشک اداری (صلبیت)، فرسودگی روش های بوروکراتیک و ناتوانی در سازگاری با تغییرات سریع محیطی دست وپنج نرم می کند. روش های سنتی مدیریت منابع انسانی، کارمند را صرفا یک «مهره ثابت» در سیستم می بینند که نتیجه اش عدم پویایی و نوآوری است. پژوهش حاضر با هدف رفع این چالش ها، قصد دارد از مدل های کنترلی قدیمی فاصله گرفته و با الهام از فلسفه ملاصدرا و ژیل دلوز، به سمت الگویی حرکت کند که در آن، مدیریت منابع انسانی به جای کنترل کردن، به «مدیریت شدن و رشد مداوم» (حکمرانی صیرورتی) تبدیل شود. پرسش اصلی این تحقیق این است که چگونه می توان با تلفیق دو سنت فلسفی «حرکت جوهری» ملاصدرا و «فلسفه صیرورت» دلوز، چارچوبی برای توسعه سرمایه انسانی دولت طراحی کرد که همزمان بر جهت مندی به سوی کمال و خیر عمومی (اشتداد) و پویایی و خلق تفاوت های نوآورانه (صیرورت) تاکید ورزد. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد مطالعه تطبیقی، به تبیین مفهوم سرمایه انسانی اشتدادی می پردازد؛ مفهومی که در آن سرمایه انسانی نه یک دارایی ایستا، بلکه فرآیندی مستمر از خودتحولی، یادگیری و ارتقای مراتب وجودی و حرفه ای است. یافته های نظری پژوهش نشان می دهد که با بهره گیری از اشتداد وجودی ملاصدرا و شدن خلاق دلوز، می توان الگوی «حکمرانی صیرورتی هدایت شده» را پیشنهاد داد. در این الگو، توسعه سرمایه انسانی از انباشت صرف مهارت، به سوی ارتقای حکمت عملی، اخلاق حرفه ای و توانمندی برای خلق قابلیت های نو حرکت می کند. این پارادایم جدید، پاسخی استراتژیک به چالش های مدیریت دولتی ایران است و چارچوبی برای گذار از سازمان های بوروکراتیک به سوی دولت های یادگیرنده و پویا فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی صیرورتی ، سرمایه انسانی اشتدادی ، حرکت جوهری ، صیرورت ، مدیریت دولتی ایران ، ژیل دلوز ، ملاصدرا