از جابجایی به عنوان «واکنش» تا جابجایی به عنوان «انتخاب»؛ تکوین معنای کارراهه در سه نسل X، Y و Z در سازمان های دولتی ایران

این پژوهش به دنبال آن است که بفهمد معنای جابجایی کارراهه شغلی در میان سه نسل X، Y و Z در سازمان های دولتی (با تمرکز بر بانک ملی ایران) چگونه تغییر کرده و چرا این تحول رخ داده است. با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی، تجربه زیسته ۱۵ مدیر شاغل در شعب بانک ملی تهران به طور عمیق بررسی شد. یافته ها نشان می دهد که جابجایی برای نسل X عمدتا یک واکنش ناگزیر به فشارهای بیرونی مانند تعدیل نیرو یا بن بست ارتقا بوده است. نسل Y آن را به یک انتخاب آگاهانه برای جستجوی معنا، رشد حرفه ای و تناسب با ارزش های شخصی تبدیل کرده و نسل Z جابجایی را یک ابزار روزمره و استراتژیک برای بروزرسانی مهارت ها و انطباق سریع با تغییرات می بیند. الگوی پیشرفت شغلی نیز از مدل نردبانی خطی و ثابت به سمت الگوهای پویا و تجربه محور و سپس به الگوهای سیال، شبکه ای و بدون مرز حرکت کرده است. این تفاوت های نسلی، سازمان های دولتی را با چالش جدی تاخر ساختاری مواجه کرده است؛ به این معنا که قوانین و ساختارهای قدیمی مانند ماده ۵۳ قانون مدیریت خدمات کشوری دیگر قادر به پاسخگویی به انتظارات نسل های جدید نیستند. در پایان پژوهش مدلی سه لایه معنایی، رفتاری و نهادی برای بازطراحی مدیریت کارراهه ارائه شده و پیشنهادهایی عملی مانند منتورینگ معکوس، طراحی مسیرهای شغلی چندگانه و شخصی سازی نظام پاداش مطرح گردیده است. به طور خلاصه، مدیریت کارراهه در سازمان های دولتی ایران امروز دیگر مدیریت افراد درون سازمان نیست، بلکه مدیریت تناسب پویا بین انتظارات سیال نسل ها و ظرفیت های ساختاری سازمان است.

کلیدواژه ها:

جابجایی کارراهه ، نسل های X ، Y و Z ، تاخر ساختاری ، پدیدارشناسی ، سازمان های دولتی