ارزیابی خط مشی گذاری عمومی بر مبنای سعادت عمومی؛ شواهدی از مدیران و کارشناسان اجرایی شهر اصفهان

ارزیابی خط مشی عمومی در دهه های اخیر از سنجش صرف ورودی ها، فعالیت ها و خروجی های اداری فاصله گرفته و به ارزیابی پیامدهای سیاست بر کیفیت زندگی شهروندان نزدیک شده است. در این چارچوب، «سعادت عمومی» بر پایه ادبیات فراتر از تولید ناخالص داخلی، سنجش به زیستی ذهنی، رویکرد توانمندی ها و ارزیابی پیامدمحور خط مشی، به معنای شادی لحظه ای یا رضایت فردی صرف نیست؛ بلکه سازه ای چندبعدی است که کیفیت زندگی عمومی را در پیوند با سلامت، امنیت اقتصادی، رفاه روانی، زمان زندگی، آموزش، تاب آوری اجتماعی، اعتماد نهادی، حکمرانی خوب و کیفیت محیط زیست توضیح می دهد. پژوهش حاضر باهدف تبیین رابطه متغیرهای اقتصادی، اجتماعی، نهادی، زیست محیطی و فردی با سعادت عمومی و صورت بندی دلالت های آن برای ارزیابی خط مشی گذاری عمومی انجام شده است. داده های تجربی پژوهش برگرفته از پایان نامه کارشناسی ارشد نویسنده است. پژوهش از نظر هدف کاربردی، از نظر ماهیت توصیفی-همبستگی و از نظر گردآوری داده ها پیمایشی است. جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان اجرایی شهر اصفهان بوده و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۱۴۱ نفر تعیین شده است. داده ها از طریق پرسش نامه گردآوری و با نرم افزار SmartPLS و مدل سازی معادلات ساختاری تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد حکمرانی خوب، وضعیت اقتصادی، زمان بندی زندگی، سلامتی، تحصیلات، حفاظت از محیط زیست، تاب آوری اجتماعی و رفاه روانی رابطه مثبت و معناداری با سعادت عمومی دارند؛ در حالی که رابطه مستقیم تنوع فرهنگی معنادار نیست. نتیجه پژوهش نشان می دهد ارزیابی خط مشی گذاری عمومی در ایران نیازمند حرکت به سوی نظامی چندبعدی، داده محور و پیامدمحور است.

کلیدواژه ها:

سعادت عمومی ، به زیستی عمومی ، ارزیابی خط مشی گذاری عمومی ، حکمرانی خوب ، مدیریت دولتی