اخلاق در حکمرانی: مرور مفهومی متمرکز بر روابط بین سطحی

این پژوهش با هدف ارائه ی چارچوبی تحلیلی برای درک روابط بین سطحی اخلاق در حکمرانی، به مرور مفهومی سیستماتیک مقالات منتخب با استفاده از روش تحلیل مضمون و رویکردی ترکیبی پرداخته است. با استفاده از نمونه گیری هدفمند، از ۱۴۷ مقاله اولیه، ۳۳ مقاله نهایی انتخاب شدند. اشباع نظری پس از تحلیل ۳۰ مقاله حاصل گردید. این مطالعه نشان می دهد که پنج سطح تحلیلی فردی (عاملیت)، سازمانی (ساختار رسمی)، ملی (ساختار کلان)، فناورانه (ساختار نوظهور) و دینی (ساختار هنجاری) در پویشی دیالکتیکی قرار دارند. یافته های توصیفی نشان می دهد مضامین عدالت (۱۲ مقاله)، پاسخگویی (۱۱ مقاله) و شفافیت (۱۰ مقاله) به عنوان اصول واسط، روابط بین سطوح را میانجیگری می کنند. تحلیل روابط ساختاری آشکار می سازد که فساد در سطح سازمانی نه تنها نتیجه ی ضعف کنترل های ساختاری (سطح ملی) و عاملیت غیراخلاقی (سطح فردی) است، بلکه با تضعیف این اصول واسط، به طور مستقیم اعتماد عمومی در سطح کلان را فرسایش می دهد. همچنین، فناوری به مثابه ساختاری دو وجهی هم می تواند با افزایش شفافیت (مکانیسم مثبت) روابط نظارتی را تقویت کند و هم با ایجاد ابهام الگوریتمی (مکانیسم منفی) پاسخگویی را تضعیف نماید. سطح دینی نیز نه صرفا به عنوان منبع ارزش ها، بلکه به عنوان ساختار مشروعیت بخش عمل می کند که هزینه های اجتماعی نقض هنجارها را افزایش می دهد. این مرور با ارائه ی مدلی برای تحلیل روابط بین سطحی و چارچوبی برای سنجش این روابط، گامی فراتر از توصیف صرف برداشته و ابزاری تحلیلی برای پژوهش های آتی فراهم آورده است.

کلیدواژه ها:

اخلاق حکمرانی ، مرور مفهومی متمرکز ، روابط ساختاری ، سطوح تحلیل ، حکمرانی چندسطحی