بررسی معماری دوره پهلوی دوم

معماری دوره پهلوی دوم (۱۳۳۲-۱۳۵۷) یکی از دوره های مهم تحول در هنر و شهرسازی ایران است. این دوره همزمان با سیاست های گسترده مدرنیزاسیون، توسعه اقتصادی و نفوذ عناصر غربی در فرهنگ و هنر کشور بود. هدف این تحقیق ارائه تحلیلی کلی از روندهای معماری پهلوی دوم، ویژگی های سبک شناسی و ارتباط آن با تغییرات اجتماعی و فرهنگی جامعه است. پژوهش حاضر با روش مطالعه اسنادی و تحلیل سبک شناسی سعی دارد نشان دهد چگونه معماری این دوره توانست میان الزامات مدرن و عناصر سنتی تعادل برقرار کند و هویتی ملی و مدرن ایجاد نماید. نتایج نشان می دهد که ترکیب فرم های ساده و هندسی مدرن با عناصر تزئینی ایرانی نماد سیاست های مدرن سازی و ملی گرایی حکومت بود و معماری این دوره به شدت با زمینه اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی مرتبط بود.

کلیدواژه ها:

معماری پهلوی دوم ، مدرنیسم ، شهرسازی ، هویت ملی ، ساختمان های دولتی