عدالت فضایی و توسعه پایدار شهری تحلیل مفهومی، تجربی و سیاست گذاری در ایران

عدالت فضایی یکی از ابعاد کلیدی توسعه پایدار شهری است که با توزیع عادلانه منابع، خدمات و فرصت ها، کیفیت زندگی و تاب آوری شهرها را ارتقا می دهد. این مقاله با هدف تحلیل عدالت فضایی در ایران و بررسی تجارب بین المللی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و با مرور منابع علمی سه سال اخیر ابعاد نظری، پیشینه، چالش ها و سیاست های عدالت فضایی در ایران و جهان بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که در ایران با وجود اشاره به عدالت در اسناد بالادستی و طرح های شهری، تحقق عملی آن با موانع نهادی، اقتصادی، فرهنگی و کالبدی مواجه است. بررسی تجربیات کشورهای موفق مانند هلند، کره جنوبی و کانادا نشان می دهد که حکمرانی مشارکتی، سیاست های بازتوزیعی و بهره گیری از فناوری داده محور می تواند عدالت فضایی را ارتقا دهد. بر اساس یافته ها اصلاح ساختار، حکمرانی، ایجاد سامانه داده محور، تقویت مشارکت اجتماعی و بازتوزیع منابع از مهم ترین راهکارهای پیشنهادی است.

کلیدواژه ها:

عدالت ، فضایی ، توسعه پایدار شهری ، سیاست گذاری ، شهری ، ایران ، تجربه بین المللی