کاربرد هوش مصنوعی و فناوری های نوین ساخت در ارتقای پایداری بافت های تاریخی شهری ارائه چارچوبی مفهومی با تاکید بر نمونه های آسیایی

تحولات فناورانه در دهه های اخیر فرصت های نوینی را برای ارتقای پایداری در بافت های تاریخی شهری فراهم ساخته است. در این میان هوش مصنوعی و فناوری های نوین ساخت به عنوان ابزارهایی کارآمد در مدیریت حفاظت و بازآفرینی شهری، قادرند فرآیند تصمیم گیری در زمینه های کالبدی، اجتماعی و زیست محیطی را بهبود بخشند و به ارتقای پایداری آن کمک کنند. هدف این پژوهش ارائه چارچوبی مفهومی برای تبیین نقش و کارکرد هوش مصنوعی و فناوری های نوین ساخت در ارتقای پایداری بافت های تاریخی شهری با تاکید بر نمونه های آسیایی است. روش تحقیق بر مبنای رویکرد کیفی و تحلیل اسنادی انجام شده و با مرور نظام مند منابع مهم ترین ابعاد پایداری و کاربردهای فناوری های نو در این زمینه شناسایی گردید. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در تحلیل داده های محیطی، پیش بینی الگوهای فرسایش و بهینه سازی فرآیندهای مرمتی نقش موثری ایفا کند؛ در حالی که فناوری های نوین ساخت مانند مدل سازی اطلاعات ساختمان (HBIM)، دوقلوهای دیجیتال، اینترنت اشیاء و واقعیت افزوده می توانند موجب افزایش دقت داده ها، صرفه جویی در منابع و حفظ هویت تاریخی شوند. بر این اساس چارچوب پیشنهادی پژوهش حاضر می تواند مبنایی برای برنامه ریزی هوشمند و سیاست گذاری پایدار در بافت های تاریخی شهری فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، فناوری های نوین ساخت ، پایداری شهری ، بافت تاریخی ، چارچوب مفهومی ، آسیا