تحلیل تطبیقی همگرایی، فناوری مهندسی و چارچوب های حقوقی در ساختار شهرهای هوشمند برای توسعه پایدار شهری

با گسترش روزافزون شهرنشینی و چالش های ناشی از آن از جمله ترافیک، آلودگی، مصرف بی رویه منابع و ضعف در زیرساخت های خدماتی، ضرورت بازاندیشی در شیوه مدیریت شهری بیش از پیش احساس می شود. در این میان مفهوم «شهر هوشمند» به عنوان یک پاسخ نوین به این چالش ها مطرح شده و مورد توجه محققان، برنامه ریزان شهری و سیاست گذاران قرار گرفته است. شهر هوشمند به واسطه بهره گیری از فناوری های نوین همچون اینترنت اشیاء، هوش مصنوعی، سیستم های اطلاعات مکانی، کلان داده ها و بلاکچین به دنبال ارائه راهکارهایی برای ارتقای کیفیت زندگی شهروندان، بهبود کارایی مدیریتی و افزایش شفافیت در اداره امور شهری است. این مقاله با اتخاذ رویکردی تطبیقی به بررسی ساختارها و مدل های اجرایی شهرهای هوشمند در کشورهای منتخب نظیر سنگاپور، کانادا، ایتالیا و ایران پرداخته و سعی دارد با تحلیل تفاوت ها و اشتراکات میان آنها عوامل موثر بر موفقیت یا ناکامی در پیاده سازی مدل شهر هوشمند را شناسایی کند. در این راسته ابعاد کلیدی همچون حکمرانی داده محور، زیرساخت های فناورانه، سیاست گذاری مشارکتی، فرهنگ عمومی و نقش بخش خصوصی مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که توسعه پایدار شهری در چارچوب شهر هوشمند مستلزم یک رویکرد یکپارچه و چندوجهی است که فراتر از صرفا توسعه فناوری نیازمند درک عمیق، اجتماعی فرهنگی و مدیریتی از شهر و شهروندان آن می باشد. نتایج این تحقیق می تواند به عنوان چارچوبی کاربردی برای سیاست گذاران و مدیران شهری، خصوصا در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، بلاکچین ، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) ، هوش مصنوعی (AI) ، حمل و نقل هوشمند