بررسی تاثیر محرکهای ایمنی مرتبط با پاسخ ایمونولوژیک در آبزی پروری

با توجه به اینکه آبزیان به عنوان منابع غنی از پروتئین با کیفیت بالا و ریزمغذی های ضروری نظیر اسیدهای چرب امگا-۳، ویتامین ها و مواد معدنی برای حفظ سلامت انسان شناخته می شود صنعت آبزی پروری در دهه های اخیر به طور چشمگیری توسعه یافته است. این گسترش، به ویژه در سیستم های پرورش متراکم و نیمه متراکم به منظور پاسخگویی به تقاضای روبه رشد جهانی برای محصولات شیلاتی صورت گرفته است. با این حال چنین سیستم های پرورشی به دلیل تراکم بالای آبزیان می توانند به عنوان عاملی مخاطره آمیز، زمینه ساز شیوع بیماری های عفونی و غیرعفونی شوند که در نهایت به کاهش بهره وری تولید و زیان های اقتصادی منجر می گردد. علاوه بر این استفاده گسترده از آنتی بیوتیک ها و سایر داروهای شیمیایی در مدیریت بیماری های آبزیان چالش های متعددی را به همراه داشته است. این چالش ها شامل ایجاد مقاومت میکروبی در برابر عوامل بیماری زا، آلودگی اکوسیستم های آبی و تجمع باقیمانده های شیمیایی در بافت های آبزیان است که می تواند سلامت مصرف کنندگان را به خطر اندازد. در پاسخ به این نگرانی ها رویکردهای نوین در آبزی پروری بر استفاده از محرک های ایمنی طبیعی و سنتتیک متمرکز شده اند تا ضمن تقویت سیستم ایمنی، آبزیان وابستگی به مداخلات شیمیایی کاهش یابد. محرک های ایمنی با فعال سازی یا تنظیم پاسخ های ایمنی ذاتی و اکتسابی مقاومت آبزیان را در برابر عوامل بیماری زا افزایش می دهند. این ترکیبات شامل پروبیوتیک ها، پری بیوتیک ها، عصاره های گیاهی، پلی ساکاریدها و سایر افزودنی های طبیعی یا سنتتیک هستند که اثرات مثبتی بر فاکتورهای ایمنی مانند فعالیت لیزوزیم، سطح ایمنوگلوبولین ها و پروتئین های مکمل، همچنین بیان ژن های مرتبط با پاسخ ایمونولوژیک مانند سیتوکین ها و ژن های دخیل در مسیرهای سیگنالینگ ایمنی دارند. این مطالعه با هدف بررسی محرک های ایمنی متداول در آبزی پروری، مکانیسم های عملکرد آنها و تاثیراتشان بر پاسخ های ایمنی و مولکولی انجام شده است.

کلیدواژه ها:

آبزی پروری ، محرک ، ایمنی ، بیماری